Το Σαββατοκυρίακον επήα Λονδίνον για αναψυχήν τζιαι για ψούμνιζμαν διότι έχασα βάρος τζιαι τα πουκάμισα εγίναν όπως τες τζιελλαπίες. Έννεν για τούτον όμως που σας γράφω σήμερα, αλλά για την διαδρομήν προς το αεροδρόμιον.

Είχα συνοδηγόν μαζίν μου τον πατέραν μου τζιαι στην διαδρομήν επιάσαμεν την κουβένταν. Αρώτησεν με πως πάει το μάστερ (το δεύτερο μάστερ, διότι φαίνεται είμαι ο μόνος μες στον Στρόβολο που δεν έσιει τζιαι νιώθω μειονεκτικά) τζιαι φέρε τζιαι να το φέρει η κουβέντα εκαταλήξαμεν να μιλούμεν για τον τζιαιρόν που ήταν ο πατέρας μου μαθητής.

Ανακάλυψα παλαιότερα, όταν ήμουν εγώ μαθητής, πας το χωρκόν τον έλεγχον του τζιαι ήταν μαθητής του 13 εκτός που την αντοχήν υλικών που είσιεν 20. Τζιαι εφάκκουν του το όποτε μου έκαμνε παράπονο για τους δικούς μου βαθμούς, γιατί να πιάσω 90% στο τάδε μάθημα τζιαι όϊ παραπάνω (ναί, ήμουν άριστος μαθητής). Τότε γυρίζει τζιαι λαλεί μου πράματα που δεν εγνώριζα μέχρι τότε. Έχασεν 2 χρόνια που το σχολείον λόγω του αγώνα της ΕΟΚΑ με αποτέλεσμα να κόψει πίσω. Όταν τον ερώτησα για την πρώτην του δουλειάν που έφκαλεν μισθόν λαλεί μου σαν ήταν μαθητής εκατασκευάζαν εξοπλισμό για τα μαθήματα της χημείας στην τεχνική σχολήν Λευκωσίας για 3 λίρες την εφτομάδαν. Μάλιστα το παιδίν που εδουλεύκαν μαζίν σήμερα εν καθηγητής πανεπιστημίου τζιαι όποτε βρέθουνται αποκαλούν ο ένας τον άλλον “συνέταιρε”!.

 

Φ- Έν έσκεφτηκες να πάεις να σπουδάσεις;

Π- Έθελα, καλώ εν έθελα;

Φ- Τί έθελες να σπουδάσεις τότε;

Π- Μηχανολόγος μηχανικός. Άρεσκεν μου πολλά η μηχανολογία.

Φ- Γιατί εν εσπούδασες;

Π- Εν είχαμε λεφτά….Μετά έπιασα δουλειάν γιατί έπρεπεν να παντρέψουμεν τες θκιάες σου τζιαι έπρεπεν να επιβιώσω. Έπρεπε να επιβιώσω.

 

Ο πατέρας μου, ο αρκάδρωπος, ο άθρωπος που εγόρασεν το διπλανόν οικόπεδον που το πατρικό μου τζιαι αντί να μας κάμει πισίναν με την μάνα μου να βουττούμεν τον κώλο μας εφύτεψεν ρέντες κουτσιά, ο άθρωπος που δεν ήξερεν να μου δκιαβάσει τζιαι να μου ελέγξει τα μαθήματα στο γυμνάσιον ήθελεν να γίνει μηχανολόγος μηχανικός. Ο πατέρας μου ήθελε να μορφωθεί.

Ποττέ μου εν το εσκέφτηκα έτσι, πως είσιεν επιδιώξεις πέραν που το να κάμει οικογένειαν. Αντί αρκάτης θα μπορούσεν ναν καθηγητής πανεπιστημίου όπως τον “συνέταιρο”. Όϊ πως εν αντροπή το αρκατιλλίκι, καθόλου αντροπή όποια δουλειά τζιαι ναν τίμια, αλλά καθηγητής πανεπιστημίου θα ήταν άλλως πως.

Ίσως να μπορούσα να κάτσω να συζητήσω μαζί του για τον Ραούλς, τον Μάρξ, τον βον Μίζες, τζιαι ούλλους τούτους που με τον έναν τρόπον ή τον άλλον επηρεάσαν τες αντιλήψεις μου τζιαι καθορίσαν το ποιός είμαι σήμερα σε ιδεολογικόν τζιαι πολιτικόν επίπεδο. Ίσως να μπορούσα να κάμω πολλά πράματα μαζίν του παραπάνω αν είσιεν τες ευκαιρίες που είχα εγώ.

Τζιαι που με αφήνει τούτον εμένα προς τα μωρά μου; Αν ο πατέρας μου που το μηδέν με έφερεν εμένα δαμαί, τότε πόσα πρέπει να παρέχω εγώ στες μελλοντικές γενεές; Αμόρφωτος, αμόρφωτος τζιαι τελικά ο γέρος εν ο μιαλλύτερος δάσκαλος.

Ένοιωσα μεγάλην ταπείνωσην τζίνην την ώρα. Τζι εγιώ οδήγουν να πάω αεροδρόμιον, να πάω Αγγλίαν, να ψουμνίσω με τον μισθό που φκάλλω γιατί με την μόρφωση που μου επλήρωσεν έχω έτσι δυνατότηταν (συν την πιστωτική την κάρτα).

“Έπρεπε να επιβιώσω”. Εσκέφτουμουν την κουβένταν μες το αεροπλάνον, σκέφτουμαι την τζιαι τωρά που σας γράφω.

Με το που θα πάω που το πατρικόν μου την επόμενην φοράν, θα του δώσω έναν φιλί μεγάλον που επιβίωσεν για πάρτιν μου.

ΥΓ. Κάμνεις του τούντου αθρώπου αγγόνια όξα εν του κάμνεις;

Έναν που τα πράματα που κάθε ιδιοκτήτης σσύλου σκέφτεται, ειδικά άμαν μεινίσκει μόνος του τζιαι σχετικά απερίσπαστος που το οικογενειακόν του το περιβάλλον, είναι το τί να περνά που τον νουν του σσύλλου. Πολλές φορές λαλούμεν πως ένας σσύλλος εν τόσον εκφραστικός στα καμώματα του που χαρκέσαι αν ήταν πλάσμαν ήταν να σου συντύσιει.

Ως γεγονός, τους σσύλλους η μιλιά τους λείπει. Εγιώ ας πούμεν, καταλάβω του δικού μου τί θέλει να πει που το λάξιμον τζιαι μόνον όπως ακριβώς μια μάνα καταλάβει του μωρού της που το κλάμαν αν θέλει άλλαμαν, φαΐν ή σημασίαν. Ντάξει, έννεν το ίδιο το μωρό με το σσύλλον ούτε κάθουμαι να βυζάσω, αλλά η αρχή εν η ίδια.

Έκατσα το λοιπόν τζι επαρατήρησα τον Μότζιον πως συμπεριφέρεται τζιαι έφτασα στο αβίαστον συμπερασμαν ότι το λάξιμον του έννεν απλοϊκόν του τύπου “ΠΕΙΝΩ”, “ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΚΩ ΕΞΩ”, αλλά πολλά πιο κοινωνικόν τζιαι περίπλοκον. Σας μεταφέρω πάρακάτω κάποιες σκηνές καθημερινές τζιαι τον διάλογον που εξελίσσεται μεταξύ μας. Έρευνες απέδειξαν πως ο σσύλλος ο ενήλικας έσιει τον νουν νιου μωρού δκυο γρονών. Αν τα πράματα έννεν έτσι τζιαι φαντάζουμαι τα, δικαίωμαν μου.

 

Πρωϊ – Μόλις εξύπνησα τζιαι κωλοσέρνουμαι στο αποχωρητήριον τζιαι μετά στην κουζίναν.
Ο Μότζιος έρκεται βουρητός τζιαι αρκέφκει το λάξιμον.

Μ- Καλημέρα μάστρε! Μάστρε! Μάστρε! Μάστρε, γύρισε δε με! Καλημέρα μάστρε!

Φ- ΓΚΡΜΠΦΛΡ Φύε σσύλλε.

Μ- Μάστρε! Μάστρε! Έσιει που εψές να σε δώ μάστρε!

Φ- Έφκα πόξω να κατουρήσω…

Μ- Μάστρε! Ίνναμπου κάμνεις τζειμέσα; Μάστρε! Μάστρε! Έφκα πόξω τζι επείνασα μάστρε!

Φ- Τί θέλεις ρε ψόφο που τη ζωή μου;

Μ- Μάστρε! Φαϊ μάστρε τζιαι μια φέττα χαμ πόπαστη.

Φ- Έλα φάε.

Μ- Μάστρε, είσαι ο καλλύτερος τζυνηός μάστρε! Το αρμάριν εν πάντα γεμάτον!

Απόγευμα – Ο μεγάλος περίπατος της ημέρας. Στο δρόμο μας συναντούμεν άλλους σσύλλους με τους μαστόρους τους. Οι σσύλλοι αρχίζουν να λάσσουν που το έναν πεζοδρόμιο στο άλλο.

(ΑΣ= Άλλος Σσύλλος)

Μ- Ε! Ε! Ε! Μουτσούνα!

ΑΣ- (Σφυρίζει τζιαι παίζει πελλό)

Μ- Ρε ππούτολ! Εν εσέναν που λαλώ! Μάστρε, γράφει με!

ΑΣ- Τί θέλεις ρε βόρτο; Έννα μου φωνάξεις χέμα!

Μ- Μεν σε ξαναδώ να σηκώνεις το πόϊ σου γιατί θα έρτω ποτζί να σου κάμω τα μούτρα σου όπως τα δικά μου! Που το παλλούτζι τζιαμαί ώς το τέρμαν πον οι καλάθοι τζιαι το δεντρούιν εν δικό μου μάλιν.

ΑΣ- (Κατουρά επιδεικτικά). Αν μεν κατεβάσω το πόδιν μου τί θα κάμεις; Εννά με κάμεις τέττε;

Μ- Μάστρε ξαπόλα να πάω ποτζί! Ξαπόλα να πάω ποτζί τζι αν τον προλάβω κατίσιη του!

ΑΣ – Κανεί σε ρε, κανεί σε! Επειδή είσαι που τες ακριβές τες ράτσες εννά κατουράς όπου θέλεις;

Μ- Έσιει χάρη ρε κατσαρομάλλικον. Έσιε χάρη που’με διμμένος…

Η ιδιοκτήτρια διασταυρώνει με το ππούτολ τζιαι έρκεται κοντά μου να παίξει του Μότζιου.

Οι σσύλλοι μυρίζουνται ο ένας τον πισινό του άλλου τζιαι ο ππούτολ γονατά σε υποταγή. Ο Μότζιο λάσσει του τζι ο ππούτολ κλαψουρίζει. Εγώ με την μαστόρισσα είμαστε φυρμένοι του γέλιου.

M- (Mυρίζοντας το ππούτολ). Εν εσύ που πάεις τζιαι στο χωράφιν απέναντι που το περίπτερον έννεν;

ΑΣ- Παρεξήγηση φίλε μου…παρεξήγηση…

Μ- Ας εν καλά ο μάστρος σου πον δαμαί τζιαι έσαζα σε…

ΑΣ – Εν το έξερα ότι οι στύλλοι τζιαι το δεντρίν εν δικά σου.

Μ – Έφυες…

Ενώ προχωρούμεν ο Μότζιο λάσσει μια φορά στον αέρα θριαμβευφτικά.

Μ-  Say hello to my little friend! (βλέπουμε μαζί ταινίες)

Μετά ξαναλάσσει τζιαι γυρίζει τζιαι θωρεί με.

Μ- Μάστρε, μεν φοάσαι τζι άμαν είσαι μαζί μου εν έσιει τίποτε…

Σε λλίον κάμνουμεν την ανάγκη μας τζιαι στρεφούμαστεν σπίτι. Στο στραφίν βλέπουμεν έναν θυληκό λαμπρατόρ με την μαστόρισσαν του να έρκουνται που την απέναντι μερκάν του δρόμου.

Φ- Φρόνιμα τωρά

Μ- ΆΓΓΕΛΕ ΜΟΥ!

Φ- Φρόνιμααα…

Μ- Έρκεσαι συχνά που ποδά;

Φ- Πάμεν σπίτι τωρά.

M- Έλα ποδά να σε μυρίσω

Φ- (Διώ του έναν πατσούι γιατί τραβά με) Τράβα έσσω γρήορα…

Μόλις μπούμεν της πολυκατοικίας λάσσει ακόμα μια φορά.

Μ- Μάστρε, μα είδες σούσμα τον νούρο της;

ΥΓ – Στο σπίτιν επήαμεν βουρητοί τελικά διότι εφύσησεν ο αέρας τζι επήρεν μια τσένταν πλαστικήν τζι εφοήθηκεν ο σσύλλος.

Αντί το “Χωρκάτικον Είναι: Wedding Edition” που σας υποσχέθηκα, ορίστε κάτι που έγραψα παλαιότερα. Για το νέον λουκ του ιστολογίου αναμένατε στις οθόνες σας.

Τζιαιρός τους Γάμους

Κάθε γρονιάν ετσί τζιαιρόν,
σαν φκεί το καλοτζαίριν,
φακκούν γυρόν τες γειτονιές
με πρόσκλησην στο σιέριν.

Γονιοί, παππούδες, γείτονες,
καλιούσιν όποιον έβρουν,
κοττούν το προσκλητήριον
τζιαι καρτερούν να έρτουν.

Τζι αντί δικούς τους να καλιούν,
τους συγγενείς, τους φίλους,
με τον ρυθμόν που πιάσασιν,
εννά καλιούν τζιαι σσύλλους.

Εαν σε είδεν μιαν φορά,
γραμμήν εις τον μπακκάλλη,
διά σου εσέ μιαν πρόσκληση,
τζιαι για τη μάνα σου άλλη.

Στο πρακτορείον αν έτυχεν,
μαζίν να παίξεις Λόττο,
Κρίνουσιν πως είσ’ άξιος,
να σε καλέσουν πρώτο.

Αν ήσουν στο δημοτικό,
ή στο στρατό μαζί τους
να σε καλέσουν βάρτηκαν,
αλλιώς θα φκει ή ψυσιή τους.

Την αντροπήν εχάσαν την
εχάσαν τζιαι το μέτρο,
σβάρναν τους γάμους πιάνουσιν,
καλιούν σε εις το κέντρο.

Δίχα αντροπήν τζιαι έλεος,
τι κάμνεις, αρωτούσιν.
Ανάθθεμαν τζι αν ξέρουσιν
ίνταλος σε λαλούσιν.

Κοττούν το προσκλητήριο,
σιαιρετισμούς στην μάμμαν,
τζιαι στέκεις χάσκαλα τζιαμαί,
σαν τον μεγάλον χάχαν.

Αλώπος στον πλανήτην τους
βλαστά στα δέντρα η λίρα,
πιάννουν την στράταν σιονωτοί,
παν τζιαι καλιούσιν βίρα.

Τζιαι τίθεται το ερώτημα,
το βάσανον το μιάλο,
πέτε μου μες τον φάκελο,
ίντα ποσό να βάλω;

Αν βάλεις λλία εν αντροπή,
θα πουν πως είσαι τσhίππης,
μα αν πεις τζιαι βάλεις τους πολλά,
θα καταντήσεις χίππης.

Τζι έχουν τζιαι άλλον σύστημαν,
με το κουμπαριλλίκιν,
εν τους κανεί ο φάκελος,
θέλουν πουπανοπροίτζιν.

Πως να ξεφύγω, πέτε μου,
που τούτην την απόχη;
Ακόμα λλίον θα πουλώ,
τον κώλο μου στο “ΟΧΙ”.

Η μόνη μου παρηορκά,
στην ιστορίαν ούλλην,
εν εις το τέλος της γραμμής,
που στέκεσαι σαν ππούλλιν.

Άμαν κοντέψω εύχομαι,
“Να ζήσετε κουμπάρε”,
σκεφτόμενος που μέσα μου,
“Καλά να πάθεις, γάρε!”

Ελληνίδες Έλληνες, Κυπραίοι Κυπραίες, αλλοδαποί, ημεδαποί τζιαι όσοι ξέρετε να δκιαβάζετε Ελληνικά.

Απολογούμαι που εχάθηκα. Δυστυχώς οι διακοπές μου δεν εδιαρκέσαν μέχρι σήμερα. Μιαν εφτομάδαν έπιασα άδειαν τζιαι τζίνην τον Σεπτέμβρην.

Εγίναν πολλές σημαντικές ανακατατάξεις εις τον βίον μου, κάποιες για καλόν τζιαι κάποιες όϊ, που μέχρι τζιαι σήμερα εσκέφτουμουν να του βάλω λουκέττον του μπλογκ για να μπορέσω να αφοσιωθώ στες νέες μου υποχρεώσεις. Φυσικά άλλον να το λαλείς τζιαι άλλον να το κάμνεις. Όσες φορές έφτασα στο σημείον να απενεργοποιήσω το Ξενύχτικον εμετάνιωσα τζι ετράβησα πίσω.

Αποφάσισα πως δεν θέλω να σχολιάζω την πολιτικήν επικαιρότητα για διάφορους λόγους τζιαι όϊ γιατί εν ανάξια σχολιασμού. Αντιθέτως, πιστεύκω πως η αλλαγή εν δυνατή μέσω του διαλόγου, του προβληματισμού τζιαι εν τέλει με την ψήφο μας. Είναι δυνατόν να αλλάξουν τα μυαλά μας. Επίσης, πιστεύκω εν καλλύτερα το μπλογκ να διατηρήσει έναν χαρακτήραν τζιαι να μεν τα κάμνει ούλλα. Οι πολιτικές απόψεις θα εκφράζουνται ίσως σε συνεργασία με άλλα ιστολόγια ή αφήνοντας σχόλια. Κανεί που οι αναρτήσεις οι πολιτικές εν πολλά πιο κουραστικές

Τελικά κατέληξα μετά την υπαρξιακή διαδικτυακήν κρίσην να διατηρήσω το μπλόγκ χιουμοριστικόν, με ή χωρίς τσιαττιστά, τζιαι φυσικά με αναρτήσεις για την πολλά αγαπημένην μου Χώραν της οποίας ελπίζω ο Θεός να βάλει το σιέριν του τζιαι σύντομα να γίνω κάτοικος της.

Να αναμένετε τζαινούρκον λούκ σύντομα. Το επόμενον ππόστ ελπίζω ναν το “Χωρκάτικον είναι – Γάμος Edition”.

Σας ευχαριστώ όσους αφήσετε σχόλια τζιαι όσους μου εγράψετε προσωπικά.

Αυτά προς το παρόν. Πάω να φκάλω τον Μότζιον να κατουρήσει.