Οι πολιτικοί επιστήμονες, οπουδήποτε τζιαι να στέκουνται πας το πολιτικόν φάσμαν, αναφέρουνται συχνά-πυκνά στες διαφορές που υπάρχουν μεταξύ φτωχών τζιαι πλουσίων. Φυσικά άλλον το νάσαι φτωχός στην Αμερική τζιαι άλλον στη Ζιμπάπουε διότι η ευημερία εν πράμα σχετικό. Πίστευκα τζι εγώ για πολλά χρόνια ότι έννεν πρέπον κάποιοι να έχουν κότερα τζιαι άλλοι να τζοιμούνται μες τους σπήλιους αρρώστοι με μαλάριαν.
Αφού υπάρχει τόση μεγάλη διαφορά μεταξύ φτωχών τζιαι πλουσίων γιατί δεν επαναστατούν οι φτωσιοί; Απλούστατα, γιατί οι φτωσιοί δεν έχουν πρόβλημαν με τους πλουσίους αλλά τους άλλους φτωχούς.
Σκεφτείτε το νάκκον τούτο. Αν είσαστε φτωσιοί με ποιούς έσιεται το πρόβλημα; Με τον πολιτικό/μάστρο που σας πίννει το γαίμαν τζιαι οδηγά Μπέντλεϋ ή με τον γείτονα σας που οδηγά Πιεμτάπλουγιου τζι εσείς βαστάτε ένα Ρενό με νούμερα που ξεκινούν που Β;
Τα στάνταρ μας, τα μέτρα σύγκρισης μας εν πάντα τζείνα που βλέπουμεν τζιαι παρατηρούμεν καθημερινά. Δηλαδή η οικογένεια, οι φίλοι τζιαι ο περίγυρος. Η αρραβωνιαστικιά σας δεν σας μουρμουρά για τον Χριστόφκιαν που επάντρεψεν στο Μετόσιην του Τζύκκου αλλά για την θκειά σας που επάντρεψεν στο Λέμον Ππάρκ, η γεναίκα σας δεν σας μουρμουρά για το Κκαγιέν που βαστά ο τάδε πολιτικός αλλά για το Χ3 του γείτου, ο γιος σας δεν θέλει μηχανοκίνητο αυτοκινητούϊ που έσιει το τάδε πλουσιόπαιδο αλλά για το πλέϊστέϊσιον που έσιει ο συμμαθητής του ο Κώστας.
Όταν μιλούμεν για ταξίδκια με την παρέα μας ακούμεν για τους φίλους που μπορεί να πάσιν Αγγλία ή Γαλλία ή Μύκονον ενώ εμεις ως το πατρικόν μας στον Αρακαπά. Ουδέποτε ζηλεύκουμεν τον τάδε εφοπλιστή που ζει στο Μόνακο τζιαι πάει ταξίδκια στη Μπόρα Μπόρα τζιαι στες Βρεττανικές Παρθένες Νήσους.
Ο πλούτος εν σχετικός. Αν είχα ένα διαμερισματούι δίπλα που τες σπιταρώνες στο Χάμπστετ Χιθ στο Βόρειο Λονδίνο θα ένιωθα φτωχός, αν είχα το ίδιο διαμερισματούι στο Σουδάν θα ήμουν πλούσιος.
Τελικά οχτρός μας έννεν η φτώσεια αλλά η βλακεία που μας δέρνει αφού το μέτρο χαράς μας πολλές φορές συγκρίνεται τζιαι αντιπαραβάλλεται με τα αγαθά που προβάλλει ο διπλανός μας. Αν πούμεν ούλλοι στα αρχίδια μας, να έχουμεν να περνούμεν βάση των πραγματικών τζιαι όϊ των πλασματικών αναγκών μας, μπορεί να δούμεν χαϊριν τζιαι να πάψουμεν να αγχωνούμαστε αν κρατούμεν να πληρώσουμεν την δόση του Χ3. Ο οχτρός μας είμαστεν εμείς στο τέλος της μέρας.
