Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά κάποια ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα

Ας υποθέσουμεν ότι που μωρόν το όνειρον τζιαι η προσδοκία μου ήταν να εργαστώ για την ΝΑΣΑ, τον αμερικανικόν οργανισμόν εξερεύνησης του διαστήματος, με σκοπόν να συμβάλω τζι εγιώ στην καλλύτερην κατανόησην των κόσμων που μας περιβάλλουν. Δκιαβάζω ανελλειπώς τα επιστημονικά περιοδικά τζιαι μελετώ άοκνα ώστε ασκώντας την δικήν μου ελευθέραν βούλησην να σπουδάσω αστροφυσικήν σε έναν εξαιρετικόν πανεπιστήμιον. Τελειώνω τζιαι καρτερώ να αννοίξουν θέσεις στην ΝΑΣΑ τζιαι μάλιστα κάθουμαι τζιαι εξετάσεις που με βάλλουν σε μιαν λίσταν υποψηφίων. Εν το μεταξύ ασχολούμαι με κουτσοδούλια, διδάσκω μαθηματικά, παίζω πιάνο σε κοτζιάκαρες σε ιδρύματα, οτιδήποτε μέχρι να με πιάσουν στην ΝΑΣΑ.

Τζιαι έρκεται μιαν καλήν πρωϊαν η ΝΑΣΑ τζιαι λαλεί ‘Πάππαλλα ο παμπακόσπορος΄ τζιαι μειώνουν τους μισθούς πρόσληψης, παγώνουν τις προσλήψεις τζιαι παρατείνουν το όριον αφυπηρέτησης. Δικαιούμαι εγώ να φωνάζω τζιαι να ουρλιάζω τζιαι να θέλω να συναντηθώ με την ΝΑΣΑ ώστε να τους εξηγήσω ότι κάμνουν λάθος; Φυσικά τζιαι όχι, διότι το να έχω δικαίωμα να διεκδικήσω μιαν θέση δεν συνεπάγεται αυτόματα τζιαι κκοτσιάνιασμαν της θέσης. Δικαίωμα μου να έχω άποψη τζιαι να την εκφράζω αλλά σίγουρα δεν μου ππέφτει λόγος. Αν ήμουν φυσικά υπάλληλος της ΝΑΣΑ τζιαι η ΝΑΣΑ με τον έναν τρόπο ή τον άλλο αλλοίωνεν ή επιχειρούσεν να αλλοιώσει του όρους εργοδότησής μου, βεβαίως τζιαι έχω κάθε λόγο να αντιδρώ τζιαι να μου ππέφτει λόγος.

Τούτα ούλλα τα γράφω με αφορμήν την συζήτησην για τες όποιες αλλαγές έγιναν, γίνονται ή επιχειρούνται να γίνουν στο κυπριακό Δημόσιο (μείωση κλιμάκων εισδοχής, παγοποίηση μισθών, πιθανή επέκταση ορίου αφυπηρέτησης κλπ κλπ). Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν κάθε λόγο να αντιδρούν διότι τους αφορά ΑΜΕΣΑ. Όχι γιατί περιμένουν κάποτε να εργαστούν στο δημόσιο, όχι γιατί εν πάνω σε μια λίστα για να διοριστούν, όχι γιατί περιμένουν πρεσβείες να ανοίξουν, ημικρατικούς να επεκταθούν αλλά γιατί σήμερα, αυτή τη στιγμή που μιλούμε, απολαμβάνουν κάποια ωφελήματα (το αν τα αξίζουν δεν είναι το αντικείμενο της συζήτησης) τα οποία δύναται να επηρεαστούν.

Οι υπόλοιποι εν απλά υποψήφιοι, άτομα που ελπίζουν ότι κάποτε θα εργοδοτηθούν στο δημόσιο. Ουδείς του εκκοτσιάνιασεν την θέση, ουδείς τους ανάγκασε να σπουδάσουν τζιαι ουδείς τους απαγόρευσε να εργαστούν αλλού. Τίποτα παραπάνω, τίποτε λιγότερο. Εάν όσοι εκτός του δημοσίου αντιδρούν για αλλαγές που έγιναν ή μπορεί να γίνουν στο δημόσιο έχουν λόγο να αντιδρούν, γιατί να μην αντιδρούν στις αλλαγές που γίνονται σε ετήσια βάση στην διαδικασία πρόσληψης στην Κομισιόν, ή στην ΝΑΣΑ ή οπουδήποτε αλλού; Αν αύριο μια δημοτική αρχή προκυρήξει μια θέση και μετά αποφασίσει να μην την πληρώσει, δικαιούνται όσοι εκάτσαν εξετάσεις να πάν να κάμνουν διαδηλώσεις; (ναι δικαιούνται αλλά δεν τους ππέφτει λόγος).

Κακώς οι πολιτικοί μας διαχρονικά έχουν με την στάση τους δημιουργήσει εσφαλμένες προσδοκίες στους νέους μας, ότι με το να πιάσουν ένα πτυχίο θα μπουν στην κυβέρνηση ή σε έναν ημικρατικό. Δυστυχώς η πραγματικότητα εν πολλά διαφορετική. Άλλω το διεκδικώ και άλλο το συμπεριφέρομαι οσάν να μου ανήκει κάτι.

Θα ήθελα να δώ έναν ή μια πολιτικό με @@ που θα βγεί και θα πεί στους νέους την αλήθεια, ότι δηλαδή δεν θα μπούν όλοι στο δημόσιο, ότι δεν σημαίνει πως όποιος διεκδικεί μια θέση μπορεί να συμπεριφέρεται σαν να του ανήκει δικαιωματικά και πως θα πρέπει να κάνουμε τις επιλογές μας πολύ πιο προσεκτικά. Αλλά η αλήθκεια δεν χαϊδεύει τα αυτιά μια απελπισμένης από την ανεργία και τις εσφαλμένες προσδοκίες νεολαίας*, και μάλλον ούτε πρόκειται να ακούσουμε ποτέ έτσι πράμα.

* Όταν μειώθηκαν οι κλίμακες εισδοχής στην κυβέρνηση και αυξήθηκαν οι εισφορές για τους νεοεισερχόμενους, ουδείς διαμαρτυρήθηκε. Γίνεται όμως συζήτηση για εθελοντική παράταση του ορίου αφυπηρέτησης και που ο κλαυθμός και ο οδυρμός. Ο καυκάς είναι για να μπείς στο δημόσιο, όχι για το τί θα προσφέρεις ή τι θα απολαύσεις…

Ετελειώσαν επιτέλους τζιαι οι εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης τζιαι επιτέλους μπορούμεν να βλέπουμεν το γραμματοκιβώτιον μας να γεμίζει με διαφημιστικά υπεραγορών τζιαι καταστημάτων παπουτσιών παρά τον κάθε πρόθυμον (με το παρατσούκλιν του σε παρένθεσην άμπα τζιαι συγχυστούμεν διότι μερικοί που εμάς έτσι βλάκες είμαστεν) που προσπαθεί με μιαν έγχρωμην κάρταν τζιαι μίνι βιογραφικόν να μας πείσει ότι εν ότι καλύτερον εσυνέβηκεν στην τοπικήν αυτοδιοίκησην.

Ναί ξέρω το, η πιο πάνω πρόταση ήταν πολλά μεγάλη.

Ένιγουεϊ. Δεν θα σχολιάσω τα αποτελέσματα των εκλογών (παρόλον που ακόμα κάμνω τον χορόν της χαράς όπως τον Μπάλκι Μπαρτόκομους) αλλά την αποχήν. Με το που ετελειώσαν οι εκλογές, εφκήκαν ούλλοι τους, δημοσιογράφοι τζιαι πολιτικοί, τζιαι με την γνήσιαν έκπληξην των γονιών της Αλεξανδράτου όταν θα εμάθαν πως η κόρη τους δεν είναι παρθένα, οδύρουνταν για την αποχήν. “Δεν το επερίμενα” ούρλιαζεν ο ένας, “Θα μας προβληματίσει σοβαρά”, εδιακύρησσεν η άλλη, “Νικητής η αποχή” ανακοίνωννεν τρίτος.

Τα ίδια σχόλια που ελαλούσαν δηλαδή τζιαι μετά τις βουλευτικές εκλογές, ότι θα προβληματίζουνταν για την αποχή τζιαι ξέρω γιω. Το σχόλιον μου προς όλους τούτους θα είναι λακωνικόν. “Μεν μιλάτε καλλύττερα!” Το μόνον που απόδειξεν η ένταξη μας στην ΕΕ τζιαι η αποποινικωποίηση της μη προσέλευσης για να ψηφίσεις είναι πως πολλύς κόσμος εν με το ζόριν που εψήφιζεν.

Γιατί εν κακό πράμα η αποχή δηλαδή; Σε ότι αφορά τις όποιες εκλογικές διαδικασίες υπάρχουν δκυο λογιών ανθρώποι, τζίνοι που φακκούν πένναν τζιαι κόφτει τους τζιαι τζείνοι που δεν θέλουν να ψηφίσουν είτε γιατί εν αδιάφοροι τζιαι προτιμούν να παν ψάρεμαν, είτε γιατί έτσι διαμαρτύρονται, είτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο.

Τα επιχειρήματα όσων ορύωνται ενάντια σε όσους δεν ψηφίζουν εν πάνω κάτω τα εξής:

Το δικαίωμα της ψήφου είναι “ιερό” τζιαι έγιναν αγώνες για να μπορεί ο κόσμος να ψηφίζει σε μια δημοκρατία.

Είμαστεν κοσμικόν κράτος τζιαι τα “ιερά” ας τα αφήσουμεν για τους παπάδες τζιαι τους χότζιες. Η ψήφος δεν έσιει θεολογικόν χαρακτήραν. Ναί, εγίναν αγώνες για το δικαίωμαν του ψήφου αλλά πραγματική ένδειξη δημοκρατίας δεν είναι να ψηφίζεις απλά τζιαι μόνον γιατί έσιεις το δικαίωμα, αλλά γιατί το θέλεις, χωρίς εξαναγκασμό. Το δικαίωμα να μπόρω να ψηφίσω αλλά να επιλέγω χωρίς τον φόον ότι θα καταλήξω δικαστήριον τζιαι να φάω πρόστιμον είναι πραγματικόν σημάδιν υγιούς πολιτεύματος τζιαι προόδου τζιαι ως τέθκοιον εν “ιερότερον”.

Είμαστε πατρίδα ύπο ημικατοχή. 

Η Θεοφανία επιθυμεί να αφοδεύσει. Τί πάει να πεί είμαστεν υπό ημικατοχήν; Τούτη η ημικατοχή εκατάντησεν άσσιημη πιππίλα στο στόμαν τον πολιτικών. Δεν ηψηφίζει ο κόσμος; “ΗΜΙΚΑΤΟΧΗ”. Δεν σιωπά ή σσύφκει ο κόσμος σε ότι πει η εκάστοτε κυβέρνηση; “ΗΜΙΚΑΤΟΧΗ”. Δεν ανακυκλώνει ο κόσμος; “ΗΜΙΚΑΤΟΧΗ”. Κανεί σιόρ! Μεν το λαλείτε τούτον τζιαι γίνεστε ρεζίλιν. Εκατάντησεν η ημικατοχή ναν το ππανατόλ δια πάσαν πολιτικήν νόσον τζιαι μαλακίαν. Τζιαι στο κάτω κάτω άσχετα με το πόσοι παν να ψηφίσουν, πάλε η εκλογική διαδικασία έσιει αποτέλεσμα, πάλαι φκαίνουν προέδροι τζιαι δημάρχοι τζιαι βουλευτές. Αν υποθέσουμεν δε ότι η αποχή εν ομοιόμορφη που ούλλα τα κόμματα, τότε δεν αλλάσσει τίποτε απολύτως!

Μόνον με την ψήφο στέλνουμεν πολιτικά μηνύματα.

Βλακεία στο πηλίκο. Η αποχή είναι πολιτικό μήνυμα. Σημαίνει “ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΕ!”, σημαίνει “ΔΕΝ ΜΕ ΕΜΠΝΕΕΤΕ”, σημαίνει “ΠΡΟΤΙΜΩ ΤΟ ΨΑΡΕΜΑ”, σημαίνει “ΝΑ ΠΑ ΝΑ Γ******”, σημαίνει “ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΩ ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ”. Η αποχή είναι ισχυρότατον μήνυμαν προς τους πολιτικούς τζιαι αν δεν το ακούσιν, κακόν του τζιεφαλιού τους.

Αντιθέτως, πιστεύκω ότι η αποχή είναι ωφέλιμη τζιαι χρήσιμη για την πατρίδα μας, διότι επιτρέπει σε τζείνους που ασχολούνται με την πολιτική να καθορίζουν το πολιτικό μας μέλλον, χωρίς να διαλύονται από τους αδιάφορους ή όσους δεν πιστεύουν στο πολίτευμά μας. Εγώ είμαι που τζείνους που ψηφίζουν ανελλειπώς, ασχολούμαι με προεκλογικές εκστρατείες τζιαι κομματικά. Πιστεύκω ότι έσιει πραγματικά αξιόλογα άτομα που αξίζουν την εμπιστοσύνη μας. Αν καταφέρω να πείσω κάποιον να τους ψηφίσει, τότε πιστεύκω πως προσφέρω καλήν υπηρεσίαν στην πατρίδα. Τζείνος που ενδιαφέρεται ας πάει να ψηφίσει, τζείνος που δεν ενδιαφέρεται ας κάτσει έσσω. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

Στην ζωήν ενοχλούν με πολλά πράματα. Δεν φταίω καθόλου εγώ για τούτο. Έτσι εγεννήθηκα, έτσι εννά πεθάνω. Επροσπάθησα πάρα πολλές φορές να μεν με ενοχλούν κάποια πράματα, να κάμω πέτσαν χοντρήν που να κτυπούν πράματα τζιαι καταστάσεις πάνω της, όπως το νερόν στον μουσιαμμάν, τζιαι να τζυλούν τζιαι να ππέφτουν χαμαί. Δυστυχώς πάσχω που μιαν σπάνια πάθηση που μου προκαλεί δυσανεξία στην βλακεία, το κουλλουφκιόν τζιαι την γαουροσύνη.

Δεν θα πάω που καρδίαν ούτε που το άγχος. Φυλακήν γιατί θα πισκαλίσω κανέναν, αλλά που το άγχος δεν νομίζω. Νιώθω μιαν τεράστιαν ανακούφισην άμαν κάμνω καυκάν ή άμαν αντιδρώ σε πράματα που με ενοχλούν τζιαι ξέρω πως πέραν πάσης αμφιβολίας πως έχω δίκαιον. Φυσικά λλίες περιπτώσεις εν τούτες που είμαι βέβαιος για το δίκαιον μου.

Για παράδειγμαν, άμαν δω κάποιον να παρκάρει σε θέσην ανάπηρου. Κοτσιηνίζω, φκάλλω ατμούς που τα ρουθούνια τζιαι τα φκιά, βλαστούν τζιέρρατα πας την κκελλέν μου τζιαι οπλές πας τες πατούσες μου τζιαι πάω στο παραθύριν του συνοδηγού κάμνοντας επιτόπιον ποδήλατον με το έναν το πόδιν όπως τον ταύρον που ‘ννα μουντάρει τζιαι ρωτώ “Θέλετε βοήθειαν να κατεβείτε;” (Φυσικά τζιαι ξέρω πως τα άτομα με αναπηρίες εν απόλυτα ικανά να κατεβούν που τα οχήματά τους αλλά μιαν φοράν όντως έκαμα παρατήρηση σε ανάπηρον που μόλις είσιεν γοράσει νέον αυτοκίνητον τζιαι δεν επρόλαβεν να βάλει το σχετικόν αυτοκόλλητον, οπόταν ας μην το ρισκάρουμεν, έννεν;).

Άλλον πράμαν που με φουτουνιάζει είναι να θωρώ να πετάσσουν πράματα χαμαί τζιαι να ξιμαρίζουν τους τόπους, ή να αφήνουν ξημαρισιές στην παραλία. Τζιαμαί γίνουμαι όπως τον ανεμοστρόβιλον/συννεφούιν που φκαίνουν κεραυνοί τζιαι αστραπές τζιαι περίεργα σύμβολα του wingdings  που μέσα τζιαι πάω να διορθώσω τον κόσμον. Άμαν εν άτομα που κρίνω ότι έχω  πάνω που 50% να δέρω σε περίπτωσην που χρειαστεί κάμνω παρατήρηση να τα μαζέψουν. Άμαν εν άτομα που έσιει περίτου τσιάνς να τες φάω, τότε μαζεύκω τα επιδεικτικά τζιαι πετάσσω τα με την βεβαιότηταν ότι με βλέπουν που συνάω τες ξιμαρισιές τους ώστε να νιώσουν κάφροι ως είναι. Συνήθως μουρμουρούν οι γεναίτζιες αλλά η πείρα διδάσκει πως είσαστεν εξίσου ξιμαρισμένες με εμάς.

Ο τρίτος,τέταρτος τζιαι πέμπτος στην σειράν λόγος που γίνουμαι παρανοϊκός όπως τον Μαϊκολ Ντάγκλας στην εργάρα Falling Down, τζιαι με σειρά τσαντίλας, είναι  να βλέπω μαλάκες να πιάννουν μιαν σειράν που κινείται γρήγορα στον δρόμο αντί τζείνην που θέλουν ή χρειάζονται τζιαι μετά να θέλουν να μπουν στην σωστήν (FUCK YOU MOTHERFUCKERS! ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΑΣ ΟΣΟ ΕΙΜΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ), να βλέπω κόσμον να αφήννει το κοπελλούιν να στέκεται μες το αυτοκίνητον χωρίς να φορεί ζώνην τζιαι όσους μιλούν στο μόπαϊλ μες το σινεμά ή σε εστιατόρια της προκοπής.

Αχχχχ…πόσες φορές εφαντασιώθηκα ότι συνθλίβω το κεφαλάκι τους μεταξύ του μυαλιώνα τζιαι του δείκτη μου άμαν τους θωρώ που απόστασην  ή πως το γκαρσόνι πιάννει τους που το μαλλίν την ώραν που δεν προσέχουν τζιαι βουττά την κκελλέν τους μες την σούππαν την βραστήν λέγοντας “Compliments from the gentleman over there who is trying to enjoy his meal.”

Όπως σας είπα, δεν νομίζω να είμαι υπερβολικός τζιαι παλεύκω με τα νεύρα μου. Πρόσφατα εσταμάτησα να θέλω να γυρίσω γαουρόκλωτσον σε όσους δεν ξέρουν να χρησιμοποιήσουν το ασσανσέρ τζιαι τσυλλούν ότι κουμπίν τους κατεβεί ή όσους τζίζουν πάνω σε ψωμιά τζιαι αλμυρά με τα ξιμαροδακτύλια τους παρόλον που κάμνω λλίον εμετούι μες το στώμαν μου άμαν τους βλέπω. Όμως αγαπητέ αναγνώστη πρόσφατα εκατάλαβα ότι έσιει αλλόναν πράμαν που με νευριάζει πάρα πολλά, τζιαι πριν να πισκαλίσω κανέναν θέλω να είμαι βέβαιος ότι έχω δίκαιον…

Ποιά φράση εν η σωστή;

α) “Ο Πρόεδρος δήλωσε πως θέματα που αφορούν ΤΗΝ ασφάλεια του κράτους…”

β) “Ο Πρόεδρος δήλωσε πως θέματα που αφορούν ΣΤΗΝ ασφάλεια του κράτους…”

Έννεν το α) το σωστό; Που πότε εγίνηκεν το β) η νόρμα; Που πότε το ΤΟΝ, ΤΗΝ, ΤΟ, ΤΑ, ΤΕΣ, ΤΟΥΣ εγινήκαν ΣΤΟΝ, ΣΤΗΝ, ΣΤΟ, ΣΤΑ, ΣΤΕΣ, ΣΤΟΥΣ άμαν χρησιμοποιούνται μετά την λέξην “αφορώ’ σε ούλλες τις τες κλείσεις;

Να χαρείτε βοηθάτε με τζιαι εννά πελλάνω. Πάντα έτσι ήταν τζιαι δεν το επρόσεξα;  Άλλαξεν τζιαι δεν το εκατάλαβα; Τζιαι αν όντως άλλαξεν, ποιός το άλλαξεν τζιαι γιατί;

Προχτές ήμουν κάπου τζιαι είσιεν τα κανάλια τζιαι εστέκουμουν πίσω που έναν πολιτικόν που έκαμνεν δηλώσεις τζιαι μετά μια κοκόνα ρεπόρτερ έκαμεν το τζιαι ήρτεν μου να της αρπάξω το μικρόφωνο που τα σιέρκα, να της δώσω μιαν πας την κκελλέν τζιαι να της πω “Μάθε να μιλάς σωστά ρα!”

Έχουμεν φιλόλογους; Έχουμεν γραμματικούς τζιαι γλωσσολόγους; Βοηθάτε με! I need help…

Η ώρα εν μετά τες έξι το δείλις… Σκοτεινιάζει γρήορα πκιον τζιαι ώστε να μπει κάποιος σπίτιν εν νύχτα πόξω.

Είμαι σκοτωμένος γιατί η μέρα ήταν εντατική τζιαι το πρόγραμμαν μου γεμάτον. Πάλαι έδωκα μες την κίνησην. Είναι να απορείς κατά πόσον μες στες στράτες κυκλοφορούν επίσης κουρασμένοι εργαζόμενοι που επιστρέφουν στο σπίτι ή ο κάθε αντικοινωνικός κουρούπεττος που την βρίσκει να πιάνει το τιμόνιν τζιαι να βάλλει στοίχημαν με τον εαυτόν του πως να παραβιάσει με τους πιο ευφάνταστους τρόπους τον ΚΟΚ τζιαι πως να αγνοήσει τους στοιχειώδεις κανόνες αβρότητας που μας κρατούν πολιτισμένους σαν κοινωνία τζιαι μας εμποδίζουν να αυτοδικούμεν. Μισή ώρα για να πάω μιαν απόστασην που κάμνω την νύχταν μέσα σε 7 λεπτά. ΕΛΕΟΣ! ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΣΩ!

Φτάνω σπίτιν. Μέσα στο ασσανσέρ σκέφτουμαι πως ο γιακκάς του πουκαμίσου βρωμά δρώμαν νεκατωμένον με αποσμητικόν. Πίνγκ! 1ος όροφος (ναί είμαι τόσο πτώμα). Ποκλειδώνω την πόρταν τζιαι μπαίνω σπίτιν.

Ξαφνικά τζι αναπάντεχα μια πολλά γνώριμη τζιαι οικεία μυρωδκιά κάμνει τα ρουθούνια μου αννοίξουν τζιαι να κορτώσουν. Μυρίζει φρεσκοψημένα πισκόττα με κομματούθκια σιοκολάτας. Εν πάς τον πάγκον τζιαι κρυανίσκουν. Η κοκόνα εν χασιμιά. Αλόπως έψησεν τα τζιαι έφηεν. Τζίζω τους τζι εν βραστούθκια.

‘Έκαμεν μου πισκόττα τζι έφυεν”, λαλώ του νού μου. Η κοκόνα ΜΟΥ, έκαμεν ΜΟΥ πισκόττα τζι έφυεν. Όποτε κάμνει έτσι, το διαμέρισμαν μυρίζει σπίτιν. Δοκιμάζω έναν, η γεύση εν καλή αλλά τα πισκόττα εν νάκκον ξερά τζιαι σκλερά διότι δεν έχουν υγρασίαν. Who gives a fuck? Δόντια έχω.

Η κοκόνα έκαμεν πισκόττα τζιαι εμύρισεν το σπίτιν. Τώρα που θάρτει σπίτιν θα την αγκαλιάσω ώστε να τσακρίσει ο σπόνδυλος της, θα την σηκώσω τζιαι να την στριφογυρίσω μέχρι να σούζει τα πόδκια της τζιαι να με παρακαλά να την κάτσω κάτω.

Κοκόνα, ανάθθεμαν την κούραση. Εκέρτισεν το λαχείον σου πόψε…