Το γραμμικόν πάρκον πλησίον του προεδρικού Μεγάρου

Αν έσιει οποιοσδήποτε καμιάν αμφιβολία ότι η Λευκωσία εν η πιο ευρωπαϊκή πόλη της Κύπρου -ότι τζιαι να σημαίνει για τον καθένα τούτο- ή τελοσπάντων πως κοντεύκει παραπάνω που ούλλες τις άλλες πόλεις στο ευρωπαϊκόν πρότυπον, τότε να πάει να επισκευτεί το γραμμικόν πάρκον Πεδιαίου.

Σε τούτον το σημείον παρακαλούνται οι φαν της Λεμεσού, της Σκάλας, της Πάφου τζιαι του Παραλιμνιού να ηρεμήσουν τζιαι να μεν αρκέψουν για την θάλασσαν τους, τζιαι επιχειρήματα του τύπου “ίντα πράμαν ωραίον ένει”, “δεν έσιει σαν τες Φοινικούδες/Παραλιακό/Μόλο κλπ”, “αρέσκει μου να ρεμβάζω το απέραντο γαλάζιο“, “εν που ζηλεύκετε τζιαι κιστάτε οι χωραϊτες που δεν έσιετε θάλασσαν*” τζιαι έτσι επιχειρήματα. Είμαστεν νησί, BIG FURRY DEAL πως έχουμεν θάλασσαν! Περιβαλλόμαστεν που θάλασσαν τζιαι σε ότι αφορά το θέαμαν της θάλασσας εν το ίδιον σε όποιαν παραθαλάσσιαν πόλη τζιαι να είσαι (άλλο θάλασσα, άλλο παραλίες για μεν παρεξηγηθούμε). Το ότι μια πόλη έσιει θάλασσα εν ιστορικόν ατύχημα τζιαι τίποτε άλλο. Το δε θέαμα της θάλασσας που μόνον του δεν καθορίζει τον χαρακτήραν της κάθε πόλης. Όϊ φίλε μου, τον χαρακτήρα της κάθε πόλης καθορίζει τον η ίδια η πόλη, η δομή της, ο σχεδιασμός της, η ιστορία της, οι υποδομές της, με λλία λόγια ο ανθρώπινος παράγοντας τζιαι η ανθρώπινη επέμβαση. Τζιαι αν κρίνουμεν που την ανθρώπινην επέμβασην στις υπόλοιπες πόλεις, νομίζω η Λευκωσία παρά τον πόλεμον εστάθην πιο τυχερή που τες υπόλοιπες.

Με τούτον το σκεπτικόν, επανέρχομαι στο γραμμικόν πάρκον του Πεδιαίου, το σημαντικότερον κατ’ εμέ, δώρον προς τους πολίτες της Λευκωσίας, του Στροβόλου τζιαι της Λακατάμιας που έγινεν ποττέ. Το γραμμικόν πάρκον για όσους ζείτε μέσα σε σπηλίες ή κάτω που την γήν, εν μια λούρα-πνεύμονας πρασίνου που ακολουθά πιστά την κοίτην του Πιδκιά, ξεκινώντας που το παλιόν νοσοκομείο της Λευκωσίας ως την Ανθούπολην στην Λακατάμεια. Υπάρχει ξεχωριστός ποδηλατόδρομος τζιαι ξεχωριστός πεζόδρομος. Μπορείς να περπατήσεις ή να ποδηλατήσεις χωρίς τον κίνδυνον να σε τσιλλήσουν, ενώ τα δεντρά τζιαι οι θάμνοι εν κλαδεμένοι σχεδόν πάντα.

Τόπους τόπους εν φυτεμένα αρωματικά χόρτα (πχ πίσω που το δημαρχείον του Στροβόλου) τζιαι περπατάς μυρίζοντας λασμαρίν μες το κέντρον της πόλης. Έσιει τόπους πων γεμάτοι ευκαλύπτους (πίσω που το Προεδρικόν τζιαι πίσω που το Υπ. Υγείας, όπου έσιει τζιαι πάρκον με κκαφέ τζιαι παιγνίθκια για να περιχαρίζουν τα μωρά) ενώ άλλοι τόποι έχουν πεύκα, άλλοι λεύκες τζιαι εναλλάσσουνται. Αν κάμεις ούλλην την διαδρομή θα δεις νέους στα γήπεδα του φούτσαλ να παίζουν μάππαν, ζευκαρούθκια να βαστούν σιερκές, γέρους με τες κοτζιάκαρες τους να κάθουνται να ξεκουράζονται, οικογένειες με μωρά που προσπαθούν να μάθουν ποδήλατον, μεσήλικες γεναίτζιες που παρπατούν να χάσουν βάρος (μάταια, διότι το σιάμαλι τζιαι το καρυδάκι με τον καφέ δεν λαλούν να το κόψουν) τζιαι ποδηλάτες που κάμνουν το κκέφιν τους. Έσιει τζιαι μιαν μερίδα αντικοινωνικούς γαδάρους που δεν ξέρουν την διαφορά του ποδηλατόδρομου που τον πεζόδρομο αλλά τούτοι έναν σιέρι ξύλο θέλουν τζιαι στρώννουν.

Έσιει επίσης 3 τόπους που έσιει μικρά κκαφέ να κάτσεις να ξεκουραστείς (τιμαί λαϊκαι) τζιαι να πάρει η γη το βάρος ή ακόμα να φάεις το οφτόν σου (2 στην Λακατάμια, κοντά στο γήπεδο του ΘΟΙ τζιαι έναν πίσω που το Υπ. Υγείας) ενώ το πιο ωραίον κομμάτι ξεκινά που το προεδρικό με κατεύθυνση τα δικαστήρια τζιαι περνά κυριολεκτικά που πάνω που τον Πιδκιά, με ξύλινην γέφυραν, μέσα που τον ιστορικόν πυρήναν των Αγ. Ομολογητών.

Αν πάεις στον πεζόδρομον ολόχρονα θα δεις τες εποχές όπως τες έκαμεν ο Θεός. Θωρείς τα δεντρά να ανθίζουν την άνοιξην, να αλλάσει χρώμαν η φυλλωσιά τους το φθινόπωρον τζιαι ναν τιτσίρικα τον σιειμώναν. Τζι αν πει τζιαι σιονίσει πάνω στα βουνά τζιαι κατεβεί ο Πιδκιάς, τί όμορφον τζιαι ωραίον θέαμαν να είσαι δίπλα του τζιαι να τον ακούεις να βρυχάται με την ορμήν που έρκεται, να νιώθεις την δύναμην που του έδωκεν η φύση να καταλύει την γης ενώ γυρό σου να μυρίζει το χώμαν το βρεμένον τζιαι τα αρωματικά τα χόρτα.

Πραγματικά ρε παιδκιά, το γραμμικόν το πάρκο εν το κάτι άλλο. Το στοιχείον του ποταμού τζιαι της καλαίσθητης ανθρώπινης παρέμβασης το διαφοροποιούν που ούλλα τα άλλα στοιχεία πρασίνου που διαθέτει η Λευκωσία (πχ το πάρκον της Αθαλάσσας ή το πάρκον της Ακρόπολης). Το δείλις μπορεί να ακούεις τους βόρτακους που τραουδούν ενώ το μεσημέριν οι ζίζιροι σου θυμίζουν με το ερωτοτράουδον τους πως είσαι σε έναν νησίν ξερόν κατάξερον της μεσογείου. Στο πάρκον αφήνεις την βουήν της πόλης πίσω σου. Εν δύσκολον να μεν αναφωνήσεις ‘Δόξα σοι ο Θεός’ μετά που έναν μεγάλον περίπατον στον πεζόδρομον, τόσην θετικήν επίδρασην έσιει στην διάθεσην του ανθρώπου. Το γραμμικόν πάρκον (ο πεζόδρομος όπως τον αποκαλούν οι πολλοί) εν μια εμπειρία για ούλλες τες αισθήσεις τζιαι χαλάλιν σας τζιαι η θάλασσα τζιαι οι φοινιτζιές σας τζιαι τα γραφικά λιμανάκια σας τζιαι οι καρακιτσαριό μαρίνες σας στες άλλες τες πόλεις. Τουλάχιστον ο πεζόδρομος μου εν προσβάσιμος σχεδόν που παντού κατά μήκος του, καθαρός, συσταρισμένος τζιαι τον απολαμβάνουν εξ ολοκλήρου φτωχοί τζιαι πλούσιοι. Εν καταφύγιο τους κάττους τζι εμέναν 365 μέρες τον χρόνον, εν πάντα πράσινος τζιαι δροσερός, καθαρίζει τον νού μου που άγχη τζιαι σκοτούρες, έστω τζιαι για λλίον.

Άμαν το θέλουμεν οι Κυπραίοι είμαστεν ικανοί να κάμουμεν σπουδαία πράματα. Χωρίς υπερβολή, ίσως η εγγύτητα στο πάρκον ναν ένας που τους σοβαρότερους λόγους που αξίζει να ζει κάποιος στον Στρόβολον ή στην Λακατάμιαν. Τζι’ αφήννω σας τωρά γιατί εδρόσισεν τζι εν ώρα να πιάσω το ποδηλατίν μου τζιαι να πάω στο πάρκον μου.

 

http://www.nicosia.org.cy/el-GR/discover/bicycles/34819/

 

*Με δεδομένον πόσον awesome εν η Λευκωσία σε σχέση με τις υπόλοιπες πόλεις, μόνον εγώ νιώθω πως αν είχαμεν θάλασσαν θα ήταν η καλλύτερη θάλασσα στην Κύπρο;

 

Η ιδέα του να ελκύομαι σεξουαλικά ή συναισθηματικά από άτομα του ίδιου φύλου με κάνει να νιώθω στην καλύτερη περίπτωση άβολα και μου είναι αδιανόητη. Φυσικά σε οποιαδήποτε πολιτισμένη και ανεκτική χώρα, μια τέτοια εισαγωγή σε μια ανάρτηση για το ζήτημα των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ (Λεσβιακά, Ομοφυλόφιλα, Αμφισεξουαλικά και Τρανσεξουαλικά άτομα) ατόμων θα ήταν αχρείαστη, αλλά ζούμε σε μια Κύπρο όπου όταν κάποιος τοποθετείται πάνω σε ένα ζήτημα αντί να συζητούνται οι θέσεις του, συζητούνται οι προθέσεις του. Επομένως, θέλω να διευκρινίσω μερικά πράγματα.

Είμαι ετεροφυλόφιλος και υποστηρίζω τα ίσα δικαιώματα για τα ΛΟΑΤ άτομα. Επίσης υποστηρίζω τα δικαιώματα των ζώων χωρίς να είμαι ζώο, την ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών χωρίς να είμαι γυναίκα, την προστασία των παιδιών χωρίς να είμαι παιδί (ώρες ώρες), τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρίες χωρίς ο ίδιος να είμαι ανάπηρος, την προστασία του περιβάλλοντος και των θαλασσών χωρίς να είμαι αμπελοπούλι ή χελώνα καρέτα καρέτα καθώς και την προστασία των μειονοτήτων χωρίς να ανήκω σε μειονοτική κοινότητα.

Αντί να αναπτύξω επιχειρηματολογία γιατί υποστηρίζω τα ίσα δικαιώματα των ΛΟΑΤ (ως φιλελεύθερος αυτό είναι για μένα αυτονόητο και είναι σαν να προσπαθώ να πείσω κάποιον ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος), προτιμώ να απαντήσω μερικές από τις πιο συχνές ερωτήσεις που μου υποβάλλουν, τις πλείστες φορές καλοπροαίρετα, άλλα ετεροφυλόφιλα άτομα όταν γίνεται σχετική συζήτηση. Για λόγους αβρότητας ας υποθέσουμε ότι πάντοτε οι συνομιλητές είναι ευγενικοί και δεν αναφέρονται με προσβλητικούς όρους στα ΛΟΑΤ άτομα.

Γιατί πρέπει τα ΛΟΑΤ άτομα να αποκτούν υπερδικαιώματα σε σχέση με την ετεροφυλόφιλη πλειοψηφία;”

Τα ΛΟΑΤ άτομα δεν ζητούν υπερδικαιώματα αλλά ίσα δικαιώματα με τους υπόλοιπους. Δεν ζητούν προνομιακή μεταχείριση σε σχέση με το γάμο, ούτε προνομιακή φορολογική μεταχείριση (όπως κάποιοι θρησκευτικού περιεχομένου οργανισμοί) ούτε προνομιακή μεταχείριση σε σχέση με οτιδήποτε. Ο βαθμός ποιότητας μιας δημοκρατίας για εμένα κρίνεται από το βαθμό προστασίας των μειονοτήτων και των ατόμων που ζουν στο περιθώριο παρά της πλειονότητας.

“Γιατί πρέπει να ασχοληθούμε εμείς οι ετεροφυλόφιλοι με τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ; Ας ασχοληθούν οι ίδιοι”

Αντιθέτως θεωρώ πως εμείς οι ετεροφυλόφιλοι, ως άτομα που δεν έχουν το κοινωνικό στίγμα του ΛΟΑΤ (που δυστυχώς υπάρχει) έχουμε διπλή υποχρέωση να σταθούμε στο πλευρό τους. Όπως επίσης έχουμε υποχρέωση να σταθούμε δίπλα από κάθε ομάδα ατόμων οι οποία για διάφορους λόγους βρίσκεται στο περιθώριο της κοινωνίας.

“Γιατί ρε κουμπάρε να είμαι υπόχρεος να αποδεχτώ αυτά τα άτομα;”

Δεν είσαι υπόχρεος να τα αποδεχτείς ή τον τρόπο ζωής τους, αλλά οφείλεις να σεβαστείς το δικαίωμα τους να καθορίζουν οι ίδιοι τη ΔΙΚΗ τους ζωή. Άλλο η ανοχή και άλλο η αποδοχή. Οι προσωπικές μας προτιμήσεις δεν μπορεί να είναι η βάση για να στερούμε δικαιώματα από μια ομάδα ατόμων. Εγώ για παράδειγμα δεν αποδέχομαι να κυκλοφορούν οι ροκόλες τζιαι να φαίνεται ο τίτσιρος τους όμως αυτό δεν μου δίνει το δικαίωμα να απαιτήσω να ντύνονται όπως τις καλόγριες απλά και μόνο γιατί εγώ νιώθω άβολα. Οι προσωπικές μου αντιλήψεις δεν έχουν καμία απολύτως βαρύτητα πάνω στα δικαιώματα ενός άλλου ατόμου, πόσο δε μάλλον όταν πρόκειται για ανθρώπινα δικαιώματα.

“Εσένα θα σου άρεσε να βλέπεις 2 άντρες να φιλιούνται δημοσίως;”

Όπως είπα στην αρχή, αδυνατώ να κατανοήσω την έλξη μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Το θέαμα δύο αντρών να κρατάνε χέρια ή να φιλιούνται δημόσια δεν με ενθουσιάζει (η αλήθεια είναι πως ούτε ετεροφυλόφιλα άτομα μου αρέσει να βλέπω να ‘γλείφουνται’ δημοσίως’ ) όμως χίλιες φορές να ζω σε μια κοινωνία που να αποδέχεται την διαφορετικότητα παρά σε μια που να επιβάλλει μια προκαθορισμένη γραμμή συμπεριφοράς. Ελπίζω μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας να μάθω να είμαι ακόμη πιο ανεκτικός από ότι είμαι σήμερα.

“Θα ήθελες το παιδί σου να είναι gay;”

Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως θα ήθελα το παιδί μου να είναι υγιές σωματικά και ψυχικά, να μην καταπιέζει τον εαυτό του και να νιώθει άνετα να μοιράζεται μαζί μου τα σημαντικά πράγματα στη ζωή μου. Μεγάλωσα σε μια εξαιρετική παραδοσιακή οικογένεια, θα ήθελα μια τέτοια οικογένεια και για εμένα και για τα παιδιά μου αν κάποτε αποκτήσω. Όμως αυτές αποτελούν προσωπικές μου προσδοκίες και δεν σημαίνει πως πρέπει να εξαναγκάσω τα παιδιά μου να τις ακολουθήσουν. Μπορεί να θέλω τα παιδιά μου να γίνουν γιατροί αλλά εκείνα να επιλέξουν να σπουδάσουν ιστορία της τέχνης ή να μην σπουδάσουν καθόλου, πόσο δε μάλλον όταν πρόκειται για ζητήματα που δεν είναι προσωπική επιλογή όπως τις σπουδές αλλά ζητήματα σεξουαλικού προσανατολισμού. Αν τα αναγκάσω να ακολουθήσουν κάτι που δεν αγαπούν, σπουδές ή τρόπο ζωής, τότε θα είναι με μαθηματική ακρίβεια δυστυχισμένα και τότε τι σκατά γονιός θα ήμουν αν ήμουν ο υπαίτιος για τη δυστυχία τους; Πιθανόν να μην αρχίσω να χοροπηδάω από χαρά αν μου ανακοινώσει το παιδί μου πως είναι gay αλλά θα ήθελα να νιώθει τόσο άνετα ώστε να μου το πει χωρίς να φοβάται την αντίδραση μου. Σίγουρα όμως δεν θα τον αποκληρώσω, δεν θα τον πετάξω έξω από το σπίτι και δεν θα ζω σε άρνηση. Δεν θα ήθελα να είναι το παιδί μου gay όπως δεν θα ήθελα να υποστηρίζει άλλη ποδοσφαιρική ομάδα από τη δική μου. Όμως θα είναι παιδί μου ανεξάρτητα από την σάρπα που φορεί, μονόχρωμη ή στα χρώματα του ουράνιου τόξου.

“Οι ΛΟΑΤ καταστρέφουν την δομή της κοινωνίας, της οικογένειας, τα ήθη και τις παραδόσεις μας” 

Έχετε απόλυτο δίκαιο διότι η παραδοσιακή οικογένεια ως έχει (με τα διαζύγια, τα κερατώματα, τις παρτούζες κλπ) είναι ότι πιο ιδανικό. Ας επιστρέψουμε στις παραδοσιακές αξίες, ας αφαιρέσουμε το δικαίωμα ψήφου από τις γυναίκες (ας τους δώσουμε και κανένα πάτσο μέσα μέσα έτσι για να καταλάβουν ποια είναι η θέση τους), ας καταργήσουμε την υποχρεωτική παιδεία και πολλές άλλες κοινωνικές κατακτήσεις που κάποτε ήταν εκτός της παραδοσιακής δομής της κοινωνίας μας ώστε να επιστρέψουμε σε μια εντελώς φανταστική, ειδυλλιακή και ουτοπική άποψη για την οικογένεια . Ξυπνάτε ρε! Ο άνθρωπος  επάτησε στο φεγγάριν  πριν 45 χρόνια.

“Ο τρόπος ζωής των ΛΟΑΤ είναι ενάντια στις διδασκαλίες τις εκκλησίας”

So what? Αλλά να το δεχτώ για χάρη της συζήτησης. Τα ΛΟΑΤ άτομα παραβιάζουν τις διδασκαλίες της εκκλησίας. Ας τους κρίνει ο Θεός λοιπόν. Όσοι θέλουν να ζουν σε μια κοινωνία όπου οι κανόνες καθορίζονται από ιερά βιβλία μπορούν να πεταχτούν ως τις αραβικές χώρες και να μας περιγράψουν τις εμπειρίες τους. Σε μια κοινωνία όπου υπάρχει (υποτίθεται) διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους τέτοια ερωτήματα είναι πραγματικά άνευ περιεχομένου και ουσίας. Είναι σαν να λέμε ότι ‘η ένταξη γυναικών στην αγορά εργασίας καταστρέφει την δομή της (πατριαρχικής) οικογένειας’. Εν πράματα να συζητούμε με σοβαρότητα τούτα το 2014;

“ΛΟΑΤ γίνεσαι, δεν γεννιέσαι”

Σωστά! Το να είσαι ΛΟΑΤ άτομο είναι μια παραξενιά της ηλικίας και μια μόδα που ήρθε από την ευρώπη. Οι gay φίλοι μου μου το εξομολογήθηκαν (γνωρίζω μόνο ΛΟ και όχι ΑΤ άτομα) ότι εξυπνήσαν έναν πρωί και είπαν ‘Ας το γυρίσουμεν στην ομοφυλοφυλία. Πάντα ήθελα να ανήκω σε μια μειονότητα που βρίσκεται στο κοινωνικό περιθώριο και ενίοτε γίνεται θύμα ρατσισμού και βίας, δεν γίνεται αποδεχτή από την συντηρητική πλειονότητα και οδηγεί πολλές φορές σε συγκρούσεις εντός της οικογένειας”. Σας διαβεβαιώνω πως μετά από πολλά χρόνια συναναστροφής με ομοφυλόφιλα άτομα ακόμη να κολλήσω ‘ππουστλικκίτιδα’ και εξακολουθώ να φαντασιώνομαι και να συνευρίσκομαι αποκλειστικά με γυναίκες. Ακόμη όμως και αν υποθέσουμε ότι η ομοφυλοφιλία είναι επιλογή, δεν αλλάζει τίποτα. Ο καθένας δικαιούται να επιλέξει τον τρόπο που θα ζήσει. Άρα για μένα ανάθθεμαν τζι αν η ομοφυλοφιλία είναι γενετική, ανάθθεμαν τζι αν δεν είναι. Η οκκά τετρακόσια σε ότι αφορά ανθρώπινα δικαιώματα.

“Μα πως να εξηγήσω στα παιδιά μου ότι δυο άντρες μπορούν να έχουν σχέση μεταξύ τους;”

Αν η στέρηση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ ατόμων βασίζεται στη δική σου αδυναμία ή απροθυμία να εξηγήσεις στα παιδιά σου κάτι τόσο απλό τότε ζήτω που καήκαμε.

“Πιστεύεις ότι τα ομοφυλόφιλα άτομα πρέπει να υιοθετούν παιδιά;”

Μέχρι να δω αδιάσειστα επιστημονικά στοιχεία που να αποδεικνύουν πως η ανατροφή παιδιών σε μη παραδοσιακές οικογένειες είναι επιζήμια για τα παιδιά, δεν έχω λόγο να εναντιώνομαι. Αντιθέτως από Αμερικής μεριές όπου υπάρχουν κάποια διαθέσιμα στοιχεία μάλλον το αντίθετο ισχύει. Αν οι ετερόφυλοι ανησυχούν για τα ‘φτωχά τα μωρά’ ας τα υιοθετήσουν οι ίδιοι και ας τα γλυτώσουν από τα χέρια των ‘κατάπτυστων’ ΛΟΑΤ και από τα ορφανοτροφεία.

Γιατί πρέπει τα ΛΟΑΤ άτομα να ντύνονται παρδαλά και να προκαλούν στην παρέλαση;”

Για πολλούς λόγους. Γιατί θέλουν να μας πουν ότι εν δαμαί τζιαι δεν μπορούμε να τους αγνοούμε, γιατί έχουν δικαίωμα να καθορίζουν την δική τους ταυτότητα και να αυτοπροσδιορίζονται, γιατί τους πάει το ροζ , γιατί καύλα τους να ντύνονται όπως θέλουν. Ένας Αποελίστας μπορεί να προκαλείται από έναν Ομονοιάτη, πάει να πεί ότι θα πρέπει να απαγορευτεί στον κόσμο να φορεί τις φανέλλες και τα ρούχα που τον εκφράζουν καλύτερα την συγκεκριμένη στιγμή;  Έχετε δει πως ντύνονται Έλληνες όταν παίζει η εθνική Ελλάδος (THIS IS SPARTA!) και μας πείραξε ο φούξια βόας;

Γιατί θα πας στην Παρέλαση Υπερηφάνειας στις 31 Μαϊου 2014;”

Γιατί είμαι φιλελεύθερος, γιατί αναγνωρίζω στον άλλο το δικαίωμα να είναι διαφορετικός αλλά ίσος με εμένα και γιατί θα ήθελα μια μέρα όταν θα έχω δική μου οικογένεια να μπορώ να πω με υπερηφάνεια στα παιδιά μου πως ήμουν εκεί όταν ξεκίνησε μια μεγάλη θετική αλλαγή στην κοινωνία μας.

 

Αναρτήθηκε από: firfiris | Ιουνίου 8, 2012

Κτύπα κι άλλο…

Πηγή: news247gr

 

Νομίζω ούλλοι όσοι δεν είμαστε σε κώμα ή να ζούμεν κάτω που την γή, είμαστε ενήμεροι για τον ξυλοδαρμόν της υποψήφιας βουλευτίνας του ΚΚΕ Λιάνας Κανέλλη που τον υποψήφιον βουλευτή της Χρυσής Αυγής Ηλίαν Κασιδιάρην τζιαι το μπουγέλομαν της Ρένας Δούρου, υποψήφιας βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ σε πρωινή εκπομπήν.

Δεν θα σχολιάσω καν την ηλιθιότηταν της πράξης του Κασιδιάρη, την επικινδυνότηταν της αναρρίχησης του ολοκληρωτισμού (φασισμού, κουμμουνισμού,  θεοκρατίας ή άλλου) αλλά χαίρομαι που συνέβηκεν τούτον το πράμαν. Χαίρομαι διότι με το να δώσουν τα κανάλια βήμαν στην Χρυσήν Αυγήν, δόθηκεν η ευκαιρία να δει ο κόσμος τι πραγματικά πρεσβεύουν, το πραγματικόν τους πρόσωπον.

Σκοπός που γράφω σήμερα όμως δεν είναι να καταδικάσω, να πω το δικό μου ‘οϊμε, αλί τζιαι τρισαλί, ίντα τζιαιρούς εφτάσαμεν’ τζιαι να τραβώ τα βυζιά μου.  Σκοπός μου είναι να επιχειρηματολογήσω υπέρ της θέσης ότι το χτεσινόν γεγονός ήταν απόρροια όχι μόνον της αρρωστημένης ιδεολογίας του Κασιδιάρη αλλά της γενικευμένης ανομίας που επικρατεί στην Ελλάδαν, όπου η βία τζιαι η αυτοδικία αποτελεί για μερικούς αποδεκτήν λύση στα προβλήματά τους.

Πρέπει να αποτελεί έκπληξην που ένας βουλευτής έδερεν άλλον live όταν πριν έναν περίπου χρόνον (στις 5/5/2010) κάποιο τραμπούκοι πυρπόλησαν τους υπαλλήλους της Μαρφίν στην Αθήνα, μαζί τζιαι μιαν γεναίκαν 4 μηνών έγγυο τζιαι εμείναν ατιμώρητοι; Πρέπει να αποτελεί έκπληξη που παίζουν ξύλο στα κανάλια όταν όποιος θέλει μπορεί να κάμνει το κέντρον της πρωτεύουσας αλέ ππεριέ (γυαλλιά καρφιά για τους εξ ελλάδος αναγνώστες) χωρίς συνέπειες;

Δεν είμαστεν υποκριτές να αντιδρούμεν σε έτσι φαινόμενα όταν τα κόμματα τις άκρας δεξιάς παρέχουν κάλυψη σε ξυλοδαρμούς και λυντσαρίσματα αλλοδαπών, ή όταν τα κόμματα τις αριστεράς δεν καταδικάζουν με τον πλέον αυστηρό τρόπο αυτούς που επικαλούνται το λαό για να φκάλλουν το άχτιν τους τζιαι να εκτονώνονται στην δημόσια και ιδιωτική περιουσία; Στο κάτω κάτω “η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες” τζιαι “δίκαιο είναι το δίκαιο του εργάτη”. Στ’ ανάθθεμαν τζιαι η ισοπολιτεία τζιαι στ’ ανάθθεμαν το Σύνταγμαν. Εάν νομίζει κάποιος έσιει δίκαιον, τότε κάμνει ότι θέλει τζιαι μινίσκει ατιμώρητος. Όσον αδικημένος τζιαι να νιώθεις, όσα απωθημένα τζιαι να έσιεις, η χρήση βίας (φυσικής ή πολιτικής) είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ! Τελεία και παύλα.

Υπάρχει λύση; Υπάρχει κάποιο πολιτικό σύστημα που μπορεί να αποτρέψει τούτα τα γεγονότα αυτοδικίας ή να τα περιορίσει σε σοβαρό βαθμό; Υπάρχει κάποιο σύστημα πολιτικής οργάνωσης που να προστατεύει βουλευτές, ιδιώτες ή αλλοδαπούς το ίδιο; Υπάρχει τζιαι ονομάζεται φιλελευθερισμός.

Ο φιλελευθερισμός έσιει ως ακρογωνιαίο λίθο την προστασίαν της ελευθερίας του ατόμου τζιαι της περιουσίας τους. Πόσον διαφέρουν οι φασίστες από τους κουμμουνιστές;

Οι φασίστες φταιν τους μετανάστες, τους εβραίους όσους ονομάζαν εχθρούς του έθνους. Ονομάζεσαι εχθρός του έθνους; Είσαι εβραίος; Τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως των Ναζί ήταν η θλιβερή αποκορύφωση της έλλειψης ανοχής.

Οι δε κομμουνιστές δεν παν πίσω. Εβάφτισεν σε το κόμμαν ‘εχθρό του λαού'; Ετόλμησες να έχεις άποψη διαφορετικήν που του κόμματος; Είτε είσαι είτε δεν είσαι (δεν έσιει δικαστήριον να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας) πήγαινε για μια κούρα ομορφιάς σε ένα γκούλαγκ, να κάμεις τζιαι βούκκα. Ή αν είσαι στην Κίνα ή στην Βόρεια Κορέα, έσιει ωραίαν φυλάκιση ή μιαν σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού χωρίς πολλές διατυπώσεις τζιαι με συνοπτικές διαδικασίες.

Είπεν ο αγιατολλάχ ότι το Ιράν δεν έσιει ομοφυλόφυλους; Ε ΔΕΝ έσιει ομοφυλόφυλους. Ουαί και αλλοίμονο αν είσαι γεναίκα ή αλλοθρησκός. Το κοράνιν εν κοράνιν ΡΕ! Κρεμμάλες μπόλικες και πέτρες με το κιλό. Είδεν σε ο γείτονας να κυκλοφοράς χωρίς άδειαν που τον άνδραν κηδεμόνα σου; Φάε 20 βουρδουλιές να μάθεις καρτάνα.

Στην δε ελλάδα, υποτίθεται πως το άτομο προστατεύεται αλλά το κράτος αδυνατεί. Οι φιλελεύθερες διατάξεις του Συντάγματος καταργούνται από το ίδιο το κράτος που μόνο φιλελεύθερο δεν είναι. Είσαι πρύτανης και δεν σου αρέσει ο νόμος για την ανώτατη εκπαίδευση που δημοκρατικά ψηφίστηκε; Απλά δεν τον εφαρμόζεις! Θα ασχολούμαστε με την υποχρέωση μας να εκτελούμε τις εντολές του εργοδότη μας (του κράτους) και να εφαρμόζουμε τους νόμους του;

Μόνο σε ένα πραγματικά φιλελεύθερο κράτος ο καθένας μπορεί να νιώθει ασφάλεια για τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, τον πλούτο του, το χρώμα του δέρματος, το φύλο , τη θρησκεία του ή την άποψή του. Ο φιλελεύθερος δεν διαχωρίζει ή ερμηνεύει τον κόσμο σε μανιχαϊστικούς όρους.  Ο φιλελεύθερος δεν λέει ‘είτε είσαι μαζί μας είτε είσαι εναντίον μας’. Ο φιλελεύθερος λέει ‘διαφωνείς μαζί μου και αυτό είναι απόλυτα σεβαστό’. Ο μόνος διαχωρισμός που γίνεται είναι σε αυτούς που αγαπούν την ελευθερία (πολιτική, φυσική, σεξουαλική, της άποψης, της ιδιοκτησίας, θρησκευτική κλπ) και σε αυτούς που δεν αγαπούν την ελευθερία.

Το χειρότερο που μπορεί να κάνει ένας πραγματικός φιλελεύθερος σε ένα πολιτικό εχθρό του είναι να τον προστατέψει. Και γι’ αυτό το λόγο πιστεύω πως μόνο ωφέλιμος θα ήταν για την Ελλάδα (και όσους συμμετέχουν σε τηλεοπτικές συζητήσεις ) περισσότερος φιλελευθερισμός.

 

Αναρτήθηκε από: firfiris | Νοεμβρίου 29, 2011

Θέμα που αφορά TO μπλόγκ ή θέμα που αφορά ΣΤΟ μπλόγκ;

Στην ζωήν ενοχλούν με πολλά πράματα. Δεν φταίω καθόλου εγώ για τούτο. Έτσι εγεννήθηκα, έτσι εννά πεθάνω. Επροσπάθησα πάρα πολλές φορές να μεν με ενοχλούν κάποια πράματα, να κάμω πέτσαν χοντρήν που να κτυπούν πράματα τζιαι καταστάσεις πάνω της, όπως το νερόν στον μουσιαμμάν, τζιαι να τζυλούν τζιαι να ππέφτουν χαμαί. Δυστυχώς πάσχω που μιαν σπάνια πάθηση που μου προκαλεί δυσανεξία στην βλακεία, το κουλλουφκιόν τζιαι την γαουροσύνη.

Δεν θα πάω που καρδίαν ούτε που το άγχος. Φυλακήν γιατί θα πισκαλίσω κανέναν, αλλά που το άγχος δεν νομίζω. Νιώθω μιαν τεράστιαν ανακούφισην άμαν κάμνω καυκάν ή άμαν αντιδρώ σε πράματα που με ενοχλούν τζιαι ξέρω πως πέραν πάσης αμφιβολίας πως έχω δίκαιον. Φυσικά λλίες περιπτώσεις εν τούτες που είμαι βέβαιος για το δίκαιον μου.

Για παράδειγμαν, άμαν δω κάποιον να παρκάρει σε θέσην ανάπηρου. Κοτσιηνίζω, φκάλλω ατμούς που τα ρουθούνια τζιαι τα φκιά, βλαστούν τζιέρρατα πας την κκελλέν μου τζιαι οπλές πας τες πατούσες μου τζιαι πάω στο παραθύριν του συνοδηγού κάμνοντας επιτόπιον ποδήλατον με το έναν το πόδιν όπως τον ταύρον που ‘ννα μουντάρει τζιαι ρωτώ “Θέλετε βοήθειαν να κατεβείτε;” (Φυσικά τζιαι ξέρω πως τα άτομα με αναπηρίες εν απόλυτα ικανά να κατεβούν που τα οχήματά τους αλλά μιαν φοράν όντως έκαμα παρατήρηση σε ανάπηρον που μόλις είσιεν γοράσει νέον αυτοκίνητον τζιαι δεν επρόλαβεν να βάλει το σχετικόν αυτοκόλλητον, οπόταν ας μην το ρισκάρουμεν, έννεν;).

Άλλον πράμαν που με φουτουνιάζει είναι να θωρώ να πετάσσουν πράματα χαμαί τζιαι να ξιμαρίζουν τους τόπους, ή να αφήνουν ξημαρισιές στην παραλία. Τζιαμαί γίνουμαι όπως τον ανεμοστρόβιλον/συννεφούιν που φκαίνουν κεραυνοί τζιαι αστραπές τζιαι περίεργα σύμβολα του wingdings  που μέσα τζιαι πάω να διορθώσω τον κόσμον. Άμαν εν άτομα που κρίνω ότι έχω  πάνω που 50% να δέρω σε περίπτωσην που χρειαστεί κάμνω παρατήρηση να τα μαζέψουν. Άμαν εν άτομα που έσιει περίτου τσιάνς να τες φάω, τότε μαζεύκω τα επιδεικτικά τζιαι πετάσσω τα με την βεβαιότηταν ότι με βλέπουν που συνάω τες ξιμαρισιές τους ώστε να νιώσουν κάφροι ως είναι. Συνήθως μουρμουρούν οι γεναίτζιες αλλά η πείρα διδάσκει πως είσαστεν εξίσου ξιμαρισμένες με εμάς.

Ο τρίτος,τέταρτος τζιαι πέμπτος στην σειράν λόγος που γίνουμαι παρανοϊκός όπως τον Μαϊκολ Ντάγκλας στην εργάρα Falling Down, τζιαι με σειρά τσαντίλας, είναι  να βλέπω μαλάκες να πιάννουν μιαν σειράν που κινείται γρήγορα στον δρόμο αντί τζείνην που θέλουν ή χρειάζονται τζιαι μετά να θέλουν να μπουν στην σωστήν (FUCK YOU MOTHERFUCKERS! ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΑΣ ΟΣΟ ΕΙΜΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ), να βλέπω κόσμον να αφήννει το κοπελλούιν να στέκεται μες το αυτοκίνητον χωρίς να φορεί ζώνην τζιαι όσους μιλούν στο μόπαϊλ μες το σινεμά ή σε εστιατόρια της προκοπής.

Αχχχχ…πόσες φορές εφαντασιώθηκα ότι συνθλίβω το κεφαλάκι τους μεταξύ του μυαλιώνα τζιαι του δείκτη μου άμαν τους θωρώ που απόστασην  ή πως το γκαρσόνι πιάννει τους που το μαλλίν την ώραν που δεν προσέχουν τζιαι βουττά την κκελλέν τους μες την σούππαν την βραστήν λέγοντας “Compliments from the gentleman over there who is trying to enjoy his meal.”

Όπως σας είπα, δεν νομίζω να είμαι υπερβολικός τζιαι παλεύκω με τα νεύρα μου. Πρόσφατα εσταμάτησα να θέλω να γυρίσω γαουρόκλωτσον σε όσους δεν ξέρουν να χρησιμοποιήσουν το ασσανσέρ τζιαι τσυλλούν ότι κουμπίν τους κατεβεί ή όσους τζίζουν πάνω σε ψωμιά τζιαι αλμυρά με τα ξιμαροδακτύλια τους παρόλον που κάμνω λλίον εμετούι μες το στώμαν μου άμαν τους βλέπω. Όμως αγαπητέ αναγνώστη πρόσφατα εκατάλαβα ότι έσιει αλλόναν πράμαν που με νευριάζει πάρα πολλά, τζιαι πριν να πισκαλίσω κανέναν θέλω να είμαι βέβαιος ότι έχω δίκαιον…

Ποιά φράση εν η σωστή;

α) “Ο Πρόεδρος δήλωσε πως θέματα που αφορούν ΤΗΝ ασφάλεια του κράτους…”

β) “Ο Πρόεδρος δήλωσε πως θέματα που αφορούν ΣΤΗΝ ασφάλεια του κράτους…”

Έννεν το α) το σωστό; Που πότε εγίνηκεν το β) η νόρμα; Που πότε το ΤΟΝ, ΤΗΝ, ΤΟ, ΤΑ, ΤΕΣ, ΤΟΥΣ εγινήκαν ΣΤΟΝ, ΣΤΗΝ, ΣΤΟ, ΣΤΑ, ΣΤΕΣ, ΣΤΟΥΣ άμαν χρησιμοποιούνται μετά την λέξην “αφορώ’ σε ούλλες τις τες κλείσεις;

Να χαρείτε βοηθάτε με τζιαι εννά πελλάνω. Πάντα έτσι ήταν τζιαι δεν το επρόσεξα;  Άλλαξεν τζιαι δεν το εκατάλαβα; Τζιαι αν όντως άλλαξεν, ποιός το άλλαξεν τζιαι γιατί;

Προχτές ήμουν κάπου τζιαι είσιεν τα κανάλια τζιαι εστέκουμουν πίσω που έναν πολιτικόν που έκαμνεν δηλώσεις τζιαι μετά μια κοκόνα ρεπόρτερ έκαμεν το τζιαι ήρτεν μου να της αρπάξω το μικρόφωνο που τα σιέρκα, να της δώσω μιαν πας την κκελλέν τζιαι να της πω “Μάθε να μιλάς σωστά ρα!”

Έχουμεν φιλόλογους; Έχουμεν γραμματικούς τζιαι γλωσσολόγους; Βοηθάτε με! I need help…

Αναρτήθηκε από: firfiris | Νοεμβρίου 9, 2011

Πισκόττα

Η ώρα εν μετά τες έξι το δείλις… Σκοτεινιάζει γρήορα πκιον τζιαι ώστε να μπει κάποιος σπίτιν εν νύχτα πόξω.

Είμαι σκοτωμένος γιατί η μέρα ήταν εντατική τζιαι το πρόγραμμαν μου γεμάτον. Πάλαι έδωκα μες την κίνησην. Είναι να απορείς κατά πόσον μες στες στράτες κυκλοφορούν επίσης κουρασμένοι εργαζόμενοι που επιστρέφουν στο σπίτι ή ο κάθε αντικοινωνικός κουρούπεττος που την βρίσκει να πιάνει το τιμόνιν τζιαι να βάλλει στοίχημαν με τον εαυτόν του πως να παραβιάσει με τους πιο ευφάνταστους τρόπους τον ΚΟΚ τζιαι πως να αγνοήσει τους στοιχειώδεις κανόνες αβρότητας που μας κρατούν πολιτισμένους σαν κοινωνία τζιαι μας εμποδίζουν να αυτοδικούμεν. Μισή ώρα για να πάω μιαν απόστασην που κάμνω την νύχταν μέσα σε 7 λεπτά. ΕΛΕΟΣ! ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΣΩ!

Φτάνω σπίτιν. Μέσα στο ασσανσέρ σκέφτουμαι πως ο γιακκάς του πουκαμίσου βρωμά δρώμαν νεκατωμένον με αποσμητικόν. Πίνγκ! 1ος όροφος (ναί είμαι τόσο πτώμα). Ποκλειδώνω την πόρταν τζιαι μπαίνω σπίτιν.

Ξαφνικά τζι αναπάντεχα μια πολλά γνώριμη τζιαι οικεία μυρωδκιά κάμνει τα ρουθούνια μου αννοίξουν τζιαι να κορτώσουν. Μυρίζει φρεσκοψημένα πισκόττα με κομματούθκια σιοκολάτας. Εν πάς τον πάγκον τζιαι κρυανίσκουν. Η κοκόνα εν χασιμιά. Αλόπως έψησεν τα τζιαι έφηεν. Τζίζω τους τζι εν βραστούθκια.

‘Έκαμεν μου πισκόττα τζι έφυεν”, λαλώ του νού μου. Η κοκόνα ΜΟΥ, έκαμεν ΜΟΥ πισκόττα τζι έφυεν. Όποτε κάμνει έτσι, το διαμέρισμαν μυρίζει σπίτιν. Δοκιμάζω έναν, η γεύση εν καλή αλλά τα πισκόττα εν νάκκον ξερά τζιαι σκλερά διότι δεν έχουν υγρασίαν. Who gives a fuck? Δόντια έχω.

Η κοκόνα έκαμεν πισκόττα τζιαι εμύρισεν το σπίτιν. Τώρα που θάρτει σπίτιν θα την αγκαλιάσω ώστε να τσακρίσει ο σπόνδυλος της, θα την σηκώσω τζιαι να την στριφογυρίσω μέχρι να σούζει τα πόδκια της τζιαι να με παρακαλά να την κάτσω κάτω.

Κοκόνα, ανάθθεμαν την κούραση. Εκέρτισεν το λαχείον σου πόψε…

Older Posts »

Κατηγορίες

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 26 other followers

%d bloggers like this: