Ετελειώσαν επιτέλους τζιαι οι εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης τζιαι επιτέλους μπορούμεν να βλέπουμεν το γραμματοκιβώτιον μας να γεμίζει με διαφημιστικά υπεραγορών τζιαι καταστημάτων παπουτσιών παρά τον κάθε πρόθυμον (με το παρατσούκλιν του σε παρένθεσην άμπα τζιαι συγχυστούμεν διότι μερικοί που εμάς έτσι βλάκες είμαστεν) που προσπαθεί με μιαν έγχρωμην κάρταν τζιαι μίνι βιογραφικόν να μας πείσει ότι εν ότι καλύτερον εσυνέβηκεν στην τοπικήν αυτοδιοίκησην.

Ναί ξέρω το, η πιο πάνω πρόταση ήταν πολλά μεγάλη.

Ένιγουεϊ. Δεν θα σχολιάσω τα αποτελέσματα των εκλογών (παρόλον που ακόμα κάμνω τον χορόν της χαράς όπως τον Μπάλκι Μπαρτόκομους) αλλά την αποχήν. Με το που ετελειώσαν οι εκλογές, εφκήκαν ούλλοι τους, δημοσιογράφοι τζιαι πολιτικοί, τζιαι με την γνήσιαν έκπληξην των γονιών της Αλεξανδράτου όταν θα εμάθαν πως η κόρη τους δεν είναι παρθένα, οδύρουνταν για την αποχήν. “Δεν το επερίμενα” ούρλιαζεν ο ένας, “Θα μας προβληματίσει σοβαρά”, εδιακύρησσεν η άλλη, “Νικητής η αποχή” ανακοίνωννεν τρίτος.

Τα ίδια σχόλια που ελαλούσαν δηλαδή τζιαι μετά τις βουλευτικές εκλογές, ότι θα προβληματίζουνταν για την αποχή τζιαι ξέρω γιω. Το σχόλιον μου προς όλους τούτους θα είναι λακωνικόν. “Μεν μιλάτε καλλύττερα!” Το μόνον που απόδειξεν η ένταξη μας στην ΕΕ τζιαι η αποποινικωποίηση της μη προσέλευσης για να ψηφίσεις είναι πως πολλύς κόσμος εν με το ζόριν που εψήφιζεν.

Γιατί εν κακό πράμα η αποχή δηλαδή; Σε ότι αφορά τις όποιες εκλογικές διαδικασίες υπάρχουν δκυο λογιών ανθρώποι, τζίνοι που φακκούν πένναν τζιαι κόφτει τους τζιαι τζείνοι που δεν θέλουν να ψηφίσουν είτε γιατί εν αδιάφοροι τζιαι προτιμούν να παν ψάρεμαν, είτε γιατί έτσι διαμαρτύρονται, είτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο.

Τα επιχειρήματα όσων ορύωνται ενάντια σε όσους δεν ψηφίζουν εν πάνω κάτω τα εξής:

Το δικαίωμα της ψήφου είναι “ιερό” τζιαι έγιναν αγώνες για να μπορεί ο κόσμος να ψηφίζει σε μια δημοκρατία.

Είμαστεν κοσμικόν κράτος τζιαι τα “ιερά” ας τα αφήσουμεν για τους παπάδες τζιαι τους χότζιες. Η ψήφος δεν έσιει θεολογικόν χαρακτήραν. Ναί, εγίναν αγώνες για το δικαίωμαν του ψήφου αλλά πραγματική ένδειξη δημοκρατίας δεν είναι να ψηφίζεις απλά τζιαι μόνον γιατί έσιεις το δικαίωμα, αλλά γιατί το θέλεις, χωρίς εξαναγκασμό. Το δικαίωμα να μπόρω να ψηφίσω αλλά να επιλέγω χωρίς τον φόον ότι θα καταλήξω δικαστήριον τζιαι να φάω πρόστιμον είναι πραγματικόν σημάδιν υγιούς πολιτεύματος τζιαι προόδου τζιαι ως τέθκοιον εν “ιερότερον”.

Είμαστε πατρίδα ύπο ημικατοχή. 

Η Θεοφανία επιθυμεί να αφοδεύσει. Τί πάει να πεί είμαστεν υπό ημικατοχήν; Τούτη η ημικατοχή εκατάντησεν άσσιημη πιππίλα στο στόμαν τον πολιτικών. Δεν ηψηφίζει ο κόσμος; “ΗΜΙΚΑΤΟΧΗ”. Δεν σιωπά ή σσύφκει ο κόσμος σε ότι πει η εκάστοτε κυβέρνηση; “ΗΜΙΚΑΤΟΧΗ”. Δεν ανακυκλώνει ο κόσμος; “ΗΜΙΚΑΤΟΧΗ”. Κανεί σιόρ! Μεν το λαλείτε τούτον τζιαι γίνεστε ρεζίλιν. Εκατάντησεν η ημικατοχή ναν το ππανατόλ δια πάσαν πολιτικήν νόσον τζιαι μαλακίαν. Τζιαι στο κάτω κάτω άσχετα με το πόσοι παν να ψηφίσουν, πάλε η εκλογική διαδικασία έσιει αποτέλεσμα, πάλαι φκαίνουν προέδροι τζιαι δημάρχοι τζιαι βουλευτές. Αν υποθέσουμεν δε ότι η αποχή εν ομοιόμορφη που ούλλα τα κόμματα, τότε δεν αλλάσσει τίποτε απολύτως!

Μόνον με την ψήφο στέλνουμεν πολιτικά μηνύματα.

Βλακεία στο πηλίκο. Η αποχή είναι πολιτικό μήνυμα. Σημαίνει “ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΕ!”, σημαίνει “ΔΕΝ ΜΕ ΕΜΠΝΕΕΤΕ”, σημαίνει “ΠΡΟΤΙΜΩ ΤΟ ΨΑΡΕΜΑ”, σημαίνει “ΝΑ ΠΑ ΝΑ Γ******”, σημαίνει “ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΩ ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ”. Η αποχή είναι ισχυρότατον μήνυμαν προς τους πολιτικούς τζιαι αν δεν το ακούσιν, κακόν του τζιεφαλιού τους.

Αντιθέτως, πιστεύκω ότι η αποχή είναι ωφέλιμη τζιαι χρήσιμη για την πατρίδα μας, διότι επιτρέπει σε τζείνους που ασχολούνται με την πολιτική να καθορίζουν το πολιτικό μας μέλλον, χωρίς να διαλύονται από τους αδιάφορους ή όσους δεν πιστεύουν στο πολίτευμά μας. Εγώ είμαι που τζείνους που ψηφίζουν ανελλειπώς, ασχολούμαι με προεκλογικές εκστρατείες τζιαι κομματικά. Πιστεύκω ότι έσιει πραγματικά αξιόλογα άτομα που αξίζουν την εμπιστοσύνη μας. Αν καταφέρω να πείσω κάποιον να τους ψηφίσει, τότε πιστεύκω πως προσφέρω καλήν υπηρεσίαν στην πατρίδα. Τζείνος που ενδιαφέρεται ας πάει να ψηφίσει, τζείνος που δεν ενδιαφέρεται ας κάτσει έσσω. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

Στην ζωήν ενοχλούν με πολλά πράματα. Δεν φταίω καθόλου εγώ για τούτο. Έτσι εγεννήθηκα, έτσι εννά πεθάνω. Επροσπάθησα πάρα πολλές φορές να μεν με ενοχλούν κάποια πράματα, να κάμω πέτσαν χοντρήν που να κτυπούν πράματα τζιαι καταστάσεις πάνω της, όπως το νερόν στον μουσιαμμάν, τζιαι να τζυλούν τζιαι να ππέφτουν χαμαί. Δυστυχώς πάσχω που μιαν σπάνια πάθηση που μου προκαλεί δυσανεξία στην βλακεία, το κουλλουφκιόν τζιαι την γαουροσύνη.

Δεν θα πάω που καρδίαν ούτε που το άγχος. Φυλακήν γιατί θα πισκαλίσω κανέναν, αλλά που το άγχος δεν νομίζω. Νιώθω μιαν τεράστιαν ανακούφισην άμαν κάμνω καυκάν ή άμαν αντιδρώ σε πράματα που με ενοχλούν τζιαι ξέρω πως πέραν πάσης αμφιβολίας πως έχω δίκαιον. Φυσικά λλίες περιπτώσεις εν τούτες που είμαι βέβαιος για το δίκαιον μου.

Για παράδειγμαν, άμαν δω κάποιον να παρκάρει σε θέσην ανάπηρου. Κοτσιηνίζω, φκάλλω ατμούς που τα ρουθούνια τζιαι τα φκιά, βλαστούν τζιέρρατα πας την κκελλέν μου τζιαι οπλές πας τες πατούσες μου τζιαι πάω στο παραθύριν του συνοδηγού κάμνοντας επιτόπιον ποδήλατον με το έναν το πόδιν όπως τον ταύρον που ‘ννα μουντάρει τζιαι ρωτώ “Θέλετε βοήθειαν να κατεβείτε;” (Φυσικά τζιαι ξέρω πως τα άτομα με αναπηρίες εν απόλυτα ικανά να κατεβούν που τα οχήματά τους αλλά μιαν φοράν όντως έκαμα παρατήρηση σε ανάπηρον που μόλις είσιεν γοράσει νέον αυτοκίνητον τζιαι δεν επρόλαβεν να βάλει το σχετικόν αυτοκόλλητον, οπόταν ας μην το ρισκάρουμεν, έννεν;).

Άλλον πράμαν που με φουτουνιάζει είναι να θωρώ να πετάσσουν πράματα χαμαί τζιαι να ξιμαρίζουν τους τόπους, ή να αφήνουν ξημαρισιές στην παραλία. Τζιαμαί γίνουμαι όπως τον ανεμοστρόβιλον/συννεφούιν που φκαίνουν κεραυνοί τζιαι αστραπές τζιαι περίεργα σύμβολα του wingdings  που μέσα τζιαι πάω να διορθώσω τον κόσμον. Άμαν εν άτομα που κρίνω ότι έχω  πάνω που 50% να δέρω σε περίπτωσην που χρειαστεί κάμνω παρατήρηση να τα μαζέψουν. Άμαν εν άτομα που έσιει περίτου τσιάνς να τες φάω, τότε μαζεύκω τα επιδεικτικά τζιαι πετάσσω τα με την βεβαιότηταν ότι με βλέπουν που συνάω τες ξιμαρισιές τους ώστε να νιώσουν κάφροι ως είναι. Συνήθως μουρμουρούν οι γεναίτζιες αλλά η πείρα διδάσκει πως είσαστεν εξίσου ξιμαρισμένες με εμάς.

Ο τρίτος,τέταρτος τζιαι πέμπτος στην σειράν λόγος που γίνουμαι παρανοϊκός όπως τον Μαϊκολ Ντάγκλας στην εργάρα Falling Down, τζιαι με σειρά τσαντίλας, είναι  να βλέπω μαλάκες να πιάννουν μιαν σειράν που κινείται γρήγορα στον δρόμο αντί τζείνην που θέλουν ή χρειάζονται τζιαι μετά να θέλουν να μπουν στην σωστήν (FUCK YOU MOTHERFUCKERS! ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΑΣ ΟΣΟ ΕΙΜΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ), να βλέπω κόσμον να αφήννει το κοπελλούιν να στέκεται μες το αυτοκίνητον χωρίς να φορεί ζώνην τζιαι όσους μιλούν στο μόπαϊλ μες το σινεμά ή σε εστιατόρια της προκοπής.

Αχχχχ…πόσες φορές εφαντασιώθηκα ότι συνθλίβω το κεφαλάκι τους μεταξύ του μυαλιώνα τζιαι του δείκτη μου άμαν τους θωρώ που απόστασην  ή πως το γκαρσόνι πιάννει τους που το μαλλίν την ώραν που δεν προσέχουν τζιαι βουττά την κκελλέν τους μες την σούππαν την βραστήν λέγοντας “Compliments from the gentleman over there who is trying to enjoy his meal.”

Όπως σας είπα, δεν νομίζω να είμαι υπερβολικός τζιαι παλεύκω με τα νεύρα μου. Πρόσφατα εσταμάτησα να θέλω να γυρίσω γαουρόκλωτσον σε όσους δεν ξέρουν να χρησιμοποιήσουν το ασσανσέρ τζιαι τσυλλούν ότι κουμπίν τους κατεβεί ή όσους τζίζουν πάνω σε ψωμιά τζιαι αλμυρά με τα ξιμαροδακτύλια τους παρόλον που κάμνω λλίον εμετούι μες το στώμαν μου άμαν τους βλέπω. Όμως αγαπητέ αναγνώστη πρόσφατα εκατάλαβα ότι έσιει αλλόναν πράμαν που με νευριάζει πάρα πολλά, τζιαι πριν να πισκαλίσω κανέναν θέλω να είμαι βέβαιος ότι έχω δίκαιον…

Ποιά φράση εν η σωστή;

α) “Ο Πρόεδρος δήλωσε πως θέματα που αφορούν ΤΗΝ ασφάλεια του κράτους…”

β) “Ο Πρόεδρος δήλωσε πως θέματα που αφορούν ΣΤΗΝ ασφάλεια του κράτους…”

Έννεν το α) το σωστό; Που πότε εγίνηκεν το β) η νόρμα; Που πότε το ΤΟΝ, ΤΗΝ, ΤΟ, ΤΑ, ΤΕΣ, ΤΟΥΣ εγινήκαν ΣΤΟΝ, ΣΤΗΝ, ΣΤΟ, ΣΤΑ, ΣΤΕΣ, ΣΤΟΥΣ άμαν χρησιμοποιούνται μετά την λέξην “αφορώ’ σε ούλλες τις τες κλείσεις;

Να χαρείτε βοηθάτε με τζιαι εννά πελλάνω. Πάντα έτσι ήταν τζιαι δεν το επρόσεξα;  Άλλαξεν τζιαι δεν το εκατάλαβα; Τζιαι αν όντως άλλαξεν, ποιός το άλλαξεν τζιαι γιατί;

Προχτές ήμουν κάπου τζιαι είσιεν τα κανάλια τζιαι εστέκουμουν πίσω που έναν πολιτικόν που έκαμνεν δηλώσεις τζιαι μετά μια κοκόνα ρεπόρτερ έκαμεν το τζιαι ήρτεν μου να της αρπάξω το μικρόφωνο που τα σιέρκα, να της δώσω μιαν πας την κκελλέν τζιαι να της πω “Μάθε να μιλάς σωστά ρα!”

Έχουμεν φιλόλογους; Έχουμεν γραμματικούς τζιαι γλωσσολόγους; Βοηθάτε με! I need help…

Η ώρα εν μετά τες έξι το δείλις… Σκοτεινιάζει γρήορα πκιον τζιαι ώστε να μπει κάποιος σπίτιν εν νύχτα πόξω.

Είμαι σκοτωμένος γιατί η μέρα ήταν εντατική τζιαι το πρόγραμμαν μου γεμάτον. Πάλαι έδωκα μες την κίνησην. Είναι να απορείς κατά πόσον μες στες στράτες κυκλοφορούν επίσης κουρασμένοι εργαζόμενοι που επιστρέφουν στο σπίτι ή ο κάθε αντικοινωνικός κουρούπεττος που την βρίσκει να πιάνει το τιμόνιν τζιαι να βάλλει στοίχημαν με τον εαυτόν του πως να παραβιάσει με τους πιο ευφάνταστους τρόπους τον ΚΟΚ τζιαι πως να αγνοήσει τους στοιχειώδεις κανόνες αβρότητας που μας κρατούν πολιτισμένους σαν κοινωνία τζιαι μας εμποδίζουν να αυτοδικούμεν. Μισή ώρα για να πάω μιαν απόστασην που κάμνω την νύχταν μέσα σε 7 λεπτά. ΕΛΕΟΣ! ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΣΩ!

Φτάνω σπίτιν. Μέσα στο ασσανσέρ σκέφτουμαι πως ο γιακκάς του πουκαμίσου βρωμά δρώμαν νεκατωμένον με αποσμητικόν. Πίνγκ! 1ος όροφος (ναί είμαι τόσο πτώμα). Ποκλειδώνω την πόρταν τζιαι μπαίνω σπίτιν.

Ξαφνικά τζι αναπάντεχα μια πολλά γνώριμη τζιαι οικεία μυρωδκιά κάμνει τα ρουθούνια μου αννοίξουν τζιαι να κορτώσουν. Μυρίζει φρεσκοψημένα πισκόττα με κομματούθκια σιοκολάτας. Εν πάς τον πάγκον τζιαι κρυανίσκουν. Η κοκόνα εν χασιμιά. Αλόπως έψησεν τα τζιαι έφηεν. Τζίζω τους τζι εν βραστούθκια.

‘Έκαμεν μου πισκόττα τζι έφυεν”, λαλώ του νού μου. Η κοκόνα ΜΟΥ, έκαμεν ΜΟΥ πισκόττα τζι έφυεν. Όποτε κάμνει έτσι, το διαμέρισμαν μυρίζει σπίτιν. Δοκιμάζω έναν, η γεύση εν καλή αλλά τα πισκόττα εν νάκκον ξερά τζιαι σκλερά διότι δεν έχουν υγρασίαν. Who gives a fuck? Δόντια έχω.

Η κοκόνα έκαμεν πισκόττα τζιαι εμύρισεν το σπίτιν. Τώρα που θάρτει σπίτιν θα την αγκαλιάσω ώστε να τσακρίσει ο σπόνδυλος της, θα την σηκώσω τζιαι να την στριφογυρίσω μέχρι να σούζει τα πόδκια της τζιαι να με παρακαλά να την κάτσω κάτω.

Κοκόνα, ανάθθεμαν την κούραση. Εκέρτισεν το λαχείον σου πόψε…

Ο Τσάκ Νόρις μπορεί να κάνει τον Χριστόφια να παραιτηθεί.

Δεν ξέρω τί εν πιο τραγικόν πλέον. Οι συγγενείς των θυμάτων της καταστροφής στο Μαρί, ο Πρόεδρος Χριστόφιας ή όσοι εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να τον υποστηρίζουν;

Πραγματικά πιστεύκω ότι όσοι εξακολουθούν να υποστηρίζουν τον Πρόεδρο Χριστόφκια σήμερα εν οι πλέον τραγικές φιγούρες. Δκιαβάζοντας συζητήσεις στο διαδίκτυον, το μένος με το οποίον κάποιοι που σήμερα (μετά την ξεκάθαρην σύνοψην που παρουσίασεν ο κ. Πολυβίου που τα κανάλια για το έργον του) υπερασπίζονται τον Πρόεδρον της Δημοκρατίας, είναι πραγματικά για λύπηση.

Εγίνην έναν μεγάλον κακόν στον τόπον μας μεν τα ξαναλαλούμεν, ξέρουμεν τι έγινεν. Που την πρώτην στιγμήν άρχισεν να φαίνεται ότι το φταίξιμον εβάρυνεν αποκλειστικά την παρούσαν κυβέρνησην παρόλον που ο βαθμός τζιαι ο ρόλος που βάρυνεν τον κάθε υπεύθυνον τζιαι αρμόδιον δεν ήταν ξεκάθαρος.

Ο Πρόεδρος ολιγόρησεν να ζητήσει έστω έναν συγγνώμην που τον Κυπριακό λαό που επί προεδρίας του έμεινεν χωρίς ρεύμαν, για τα χρέη που θα του μπηχτούν ως αποτέλεσμαν, τζιαι που εκατάστραφήκαν τόσες οικογένειες. Όταν δε το έκαμεν, δεν έπεισεν κανέναν. Ορθώς ελέχθηκεν τότε από την κυβέρνησην πως δεν πρέπει για πολύπλοκα θέματα είτε να ενεργούμεν συναισθηματικά, είτε με σκοπιμότητες είτε παίζοντας τους ειδικούς αλλά να περιμένουμεν το πόρισμαν της μονομελούς επιτροπής που εδιόρησεν ο Πρόεδρος. Παρόλον που είσιεν αμφιβολίες ο κόσμος, εγώ είχα τουλάχιστον, για το πόσον ανεξάρτητος μπορούσεν να είναι ο κ. Πολυβίου, πως γίνεται να διορίζει κάποιον ο Πρόεδρος που δύναται να στραφεί εναντίον του, η κυβερνητική πλευρά και οι υποστηρικτές του Προέδρου εσσίζαν τα ρούχα τους να μας πείσουν για το πόσον καλός εν ο κ. Πολυβίου, ίντα έγκριτος νομικός ένει, με περγαμηνές κλπ κλπ.

Έρκεται τωρά ο κ. Πολυβίου, τζιαι προς έκπληξη αυτών που τον εδιορίσαν, γυρίζει τους μες τα μούτρα έναν 600σέλιδον πόρισμαν που η σύνοψη του είναι ως εξής “Πρόεδρε έκαμες τα πούττους. Εκάμαν τα τζιαι οι υπουργοί άμυνας τζιαι εξωτερικών πούττους αλλά το μεγαλύτερον φταίξιμον εν πάνω σου”. Δεν είμαι νομικός, δεν εδκιάβασα το πόρισμαν τζιαι ότι ξέρω ξέρω το που την διάσκεψη τύπου που έγινεν σήμερα. Εγώ έτσι εκατάλαβα.

Ξαφνικά, κακοφανισμένοι οι του Προέδρου, αρχίσαν να κατηγορούν τον Πολυβίου ότι υπερέβηκεν τους όρους εντολής του, πράγμαν που μπορεί τζιαι να έγινεν, δεν ξέρω, αλλά αποφεύγοντας επιμελώς να ασχοληθούν με το θέμα της ευθύνης. Σε συνέχεια της πάγιας τακτικής τους, οι του Προέδρο εξακολουθούν την επιχειρηματολογία του πραξικοπήματος, της υπόσκαψης του Προέδρου κλπ. Καταφεύγουν σε γελοίες εκδηλώσεις υποστήριξής του με αφορμήν την επέτειον της κυπριακής ανεξαρτησίας τζιαι αύριον θα αγοράσω την Χαραυγήν γιατί είμαι βέβαιος πως το εξώφυλλον της θα πάει για κάδρωμαν και θα το βάλω στον τοίχον μου δίπλα που την αφίσιαν των Monty Python. Επικαλούνται την ανάγκην στήριξης του προέδρου και την ανάγκην ενότητας το οποίο, για όσους εν λλία τα ελληνικά τους, σημαίνει shut up and support the president no matter what…

Επομένως, οι τραγικές φιγούρες της έκρηξης στο Μαρί, δεν είναι οι συγγενείς των θυμάτων. Οι συγγενείς των θυμάτων, βλέποντας τους αγαπημένους τους (ή κομματάκια τους) να κατεβαίνουν μέσα στον λούκκον, προσγειωθήκαν και με το παραπάνω στην πραγματικότητα. Ο δε  Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την πρώτη στιγμήν έδειξεν πως δεν έχει αντίληψην των πραγμάτων, πως η κρίση του είναι προβληματική και ελλειμματική, χωρίς καμία διάθεση να αναλάβει ευθύνην. Ο Χριστόφιας από την πρώτη στιγμή που έγινε το κακό φάνηκε πως ήταν πολύ κατώτερος των περιστάσεων και έτσι παρέμεινεν…ακριβώς σαν έναν διευθυντήν εταιρείας που φέρνει έναν εξωτερικό σύμβουλο να του εξηγήσει γιατί πάει κατά διαόλου η επιχείρηση και ο σύμβουλος του λέει πως φταίει η διεύθυνση και έτσι τον απολύει. Shooting the messenger που λαλούν τζιαι οι αμερικάνοι.

Όμως οι υποστηρικτές του προέδρου; Μετά που τούτον το ξεκάθαρον πόρισμαν, τις ξεκάθαρες ευθύνες που επέρριψεν ο άνθρωπος τον οποίον ο ίδιος ο Πρόεδρος που ψήφισαν διόρισε, με τί μούτρα εξακολουθούν να τον στηρίζουν, πέραν που την άβουλην κομματικήν γραμμήν; Δεν έχουν μμάθκια να δουν τζιαι φκια να ακούσουν; Δεν έχουν νουν να καταλάβουν πως ούλλον το κακόν έγινεν από απόφασην του Πρόεδρου εκτελεσμένην από ανθρώπους που ο ίδιος αποκλειστικά εδιόρισεν; Τί πρέπει δηλαδή να συμβεί για να πειστούν ότι ο Πρόεδρος έχει ευθύνην; Βίτεο με την ομολογία του Προέδρου; Τζιαι δώστου οι αναφορές σε πραξικοπήματα, σε προηγούμενες κυβερνήσεις, σε προεκλογικές σκοπιμότητες (οσάν τζιαι οι καταστροφές πρέπει να γίνονται τουλάχιστον 4 χρόνια που τις εκλογές για να μην υπάρχουν σκοπιμότητες).

Η πραγματικότητα είναι σκληρή, τα δε επιχειρήματα υπεράσπισης γελοία και παιδαριώδη.Εάν κάποιος μετά από σήμερα, πραγματικά πιστεύει ότι ο Χριστόφιας δεν φέρει τόση ευθύνη όσο για να παραιτηθεί του αξιώματός του γιατί αποδείχτηκε ανίκανος, πραγματικά, ο Θεός να τον ελεήσει…