Αναρτήθηκε από: firfiris | Μαρτίου 8, 2010

Εξαγωγή Φρονιμίτη

Θα έσιει 2 χρόνια μίνιμουμ που παίζω πελλόν τζιαι δεν πάω να φκάλω τους φρονιμίτες μου προφασιζόμενος ό Θεός ξέρει τι.  Πιο πριν επήα για τον καθιερωμένον μου καθαρισμόν τζιαι ο οδοντίατρος μου είπεν μου ότι δεν πάει άλλον γιατί βλαστά ζαβά. Έσιει 20 χρόνια και που πάω κοντά του τζιαι ως εξ’ επί τούτου έχω του εμπιστοσύνην.

Εσυμφωνήσαμεν να πάω που λαλείτε να τον ιφκάλω τζιαι να πνάσω. Δεν ανησυχούσα ιδιαίτερα ώσπου τζιαι το εμάθαν οι ανθρώποι του κύκλου μου. Η εξαγωγή φρονιμίτη τελικά εν όπως την γένναν τζιαι τον στρατόν: ούλλοι έχουν μιαν δυσάρεστην ιστορίαν να πουν.

Ο τζύρης μου είπεν μου τότε που έφκαλεν τον φρονιμίτην του το ’63 πούταν οι φασαρίες, η μάνα μου που έφκαλεν τον φρονιμίτην τζι επαούριζεν. Η στετέ μου εθθυμάτουν τον παππού μου τον μακαρίτη που του εφκάλαν τον φρονιμίτην με την ζωντάκραν τζιαι που το πορτοκλώτσημαν αντίναξεν την του γιατρού. Η δε θκειά μου η Μ. είπεν μου πως επαρούριζεν τζι εμουγκάνιζεν μιαν εφτομάδαν να της περάσει. Ο δε παρέας μου είπεν μου πως έθελεν 6 ενέσεις να τον πιάσει το αναισθητικόν διότι εν μαστούρης τζι εν συνηθισμένος ο οργανισμός του.

Όπως ξέρεις καλέ μου αναγνώστη (τζιαι αναγνώστρια), εγώ με τες ένεσες δεν τα πάω καλά, οπόταν κατά που το έχω σύστημαν, άρκεψα να επεξεργάζουμαι μες τον νουν μου τα σιειρόττερα σενάρια που θα μπορούσαν να συμβούν, όπως για παράδειγμα αν πάθει Ππάρκινσον ο γιατρός την ώρα που θα κάμνει την εξαγωγήν ή να κάμει λάθος δόντιν εξαγωγήν όπως ήταν να πάθει ο Μίστερ Μπιν που επήεν για σφράγισμαν, ή ακόμα να περάσει το αναισθητικό απότομα τζιαι να αρκέψω τες παουρκές.

Θα μπορούσεν επίσης να γινεί σεισμός, να πάθει κόντακτ η καρέκλα τζιαι να αρκέψω να διπλώνουμαι τζιαι να ποδιπλώνουμαι παρά την θέλησην μου όπως το χαμ μέσα σε έναν μεταλλικόν σάντουιτς τζιαι η μόνη μου ανακούφισις ναν το νερόν που θα πιτσικλά που την επίσης χαλασμένην φουντανούαν της καρέκλας. Υπήρχεν το τσιάνς αντί φρονιμήτης να αποδειχτεί ότι εν το οστεοποιημένο απομεινάρι του δίδυμου αδελφού μου που τον τζιαιρόν που είμασταν μες την τζοιλίαν της μάνας μας. Ίσως η έρευνα που έκαμα στο ίντερνετ για ατυχήματα τζιαι αποτυχημένες εξαγωγές φρονιμίτη ανά το παγκόσμιο να μεν ήταν η καλλύτερη ιδέα.

Την νύχταν πριν να πάω εσκέφτουμουν την θκειάν μου την Μ., πον τζιαι νάκκον πασιά, να πορτοκλωτσά μες την καρέκλαν του γιατρού όπως τον σσοίρον που τον ισφάγκουν «ΟΥΙΙΙΙ!!! ΟΥΙΙΙΙΙ!». Αλήθκεια σας λαλώ, δεν εκάμμησα αμμάτιν ούλλη νύχτα. Το πρωίν στην δουλειάν εσκέφτουμουν δικαιολογίες να το ακυρώσω, επαρακάλουν να μου δώκει ο μάστρος κάτι σούππερντούπερ επείγον ώστε να πρέπει να μείνω γραφείον. Πιλέ μου να κοπεί το ρεύμαν ή κάτι τις.

Σκολάννω τζιαι πάω. Με το που μπαίνω της πολυκατοικίας που εβρίσκετουν το οδοντιατρείον τα πόδκια μου δεν με σηκώναν τζι τα γόνατα μου γίνουνται λαστιχένα. Νιώθω παντές τζιαι παρπατώ για το εκτελεστικόν απόσπασμαν. «Πλίιιιις Θεέ μου να του έτυχεν κάτι έκτακτον, να έχασεν το τηλέφωνον μου  τζιαι να μου άφησεν κολλούαν πας την πόρταν ότι δεν μπορεί να με δει» λαλώ που μέσα μου. Που έτσι τύχη φυσικά.

Με το που κουντώ την πόρτα μες το γραφείον παρακαλώ να έσιει άλλον ασθενήν μέσα ώστε να κάτσω στον προθάλαμον υποδοχής να ηρεμήσω νάκκον, να προσαρμοστώ με το φως της φλορέντζας τζιαι την υφήν του δερμάτινου του καναπέ. Φυσικά το ιατρείον λειτουργεί τζιαι κυβερνάται που τον Θεό που λατρεύουν οι Μόντι Ππάϊθον τζιαι έτσι ο γιατρός με την βοηθό στέκει πίσω που την πόρτα τζιαι κάρτερά με να μου κάμει ττόκκαν.

«Την τύχη μου μέσα» σκέφτουμαι. «Καλώς τον Φ.! Τί κάμνεις φίλε μου;» λαλεί μου εγκάρδια τζιαι γελαστά ο οδοντίατρος παντές τζιαι εβρεθήκαμεν για ππίκνικ ενώ δεν χάννει ευκαιρίαν να μου σπάσει με την ττόκκαν του τες φάλαγκες τζιαι τα μετατάρσια μου κοκκαλούθκια.

Ώστε να πάρω πρέφαν τι έγινεν εβρέθηκα καθιστός τζιαι γερμένος πίσω πας την καρέκλαν. Επρόσεξα πας τον τοίχον μιαν αφίσιαν ανάγλυφην τζιαι τρισδιάστατην μιας πλάγιας τομής του ανθρώπινου κρανίου με έμφασην την μασέλλαν. Που να μείνει μάυρος τζιαι γέρημος για δόντιν, οι ρίζες του φτάνουν ως την μούττην του πλασμάτου φαίνεται. Εν όπως το τραπεζούιν το διακοσμητικόν με τα τρία τα πόδκια.

Ανταν τζιαι θωρώ τον οδοντογιατρόν να βάλλει τα συνακκλίκκια του γραμμήν πουπάς τον βραχίοναν που έσιει το σμιριλιούδιν εγίνηκα ολόασπρος. Υποσχέθηκα όμως του εαυτού μου ότι θα είμαι γενναίος, αξιοπρεπής τζιαι σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος. Alea jacta est. O κύβος ερρίφθην.

«Έφαες κάτι ελαφρύν όπως σου είπα;» ρωτά με.

«Ανθούς παραγεμιστούς* τζιαι μιαν μαρμάνταν με το λεμόνιν τζιαι την ρίγανην…» εψέλλισα.

«Πάντα μεζετζής ο φίλος μου»

«Εεεε, κάτι έλαφρυν είπετε μου».

«Μα είσαι ολόασπρος. Είσαι άρρωστος τίποτε;»

«Εεεεε….»

«Ίντα έεεεεε;»

«Εεεεεεε, φοούμαι νάκκον να σου πω την αλήθκειαν»

«Μεν έσιεις έννοιαν γιε μου. Έν θα νώσεις τίποτε»

«Άλλα άκουσα εγώ…»

«Άκουε πολλά πίστευκε λλία, έσιει κόσμον που πονεί, έσιει κόσμον πον νώθει τίποτε, έσιει κόσμον που του αρέσκει να φωνάζει. Εν θα πονήσεις»

«Όσους αρώτησα επονήσασιν, στατιστικά όσους αρώτησα 100% επονήσαν άρα εννά πονήσω τζι εγιώ»

«Χαλάρωσε τζιαι ξαπόλα την καρέκλαν».

«Όΐ εν θέλω. Εν να πονήσω..»

«Μεν φοάσαι γιε μου»

«Παναΐα μου Δέσποινα μου….»

Προς την βοηθό του γελώντας,  » Φέρτου κάτι να πιεί τζι εννά μας μείνει όπως πάει…»

«Ίνναμπον γιατρέ, κάμνουμεν τζιαι κοζούθκια;» άρκεψα να νευριάζω.

«Αν μέν θέλεις τζιαι φοάσαι φύε! Έννεν με το ζόριν!» νευριάζει μου τζιαι τζίνος.

«Όϊ ρε, εννά μείνω! Τζιαι ηρέμησε! Εν δόντιν μου ποννά φκάλεις. Θέλω σε ήρεμον»

Τζίνην την ώραν ήρτεν τζι η κοκόνα με έναν ποτήριν νερόν. Θα επροτιμούσα έναν ουίσκιν η αλήθκεια…

«Άκου να δεις ρε Φ. Θα σε καθοδηγώ εγώ βήμαν βήμαν να μεν έσιεις έγνοια. Ντάξει;»

«Εννά μου βάλεις ένεσην;»

«Ναι! Έννα σου βάλω αναισθητικόν τζιέλλιν όπως κάμνω με τα μωρά;»

«Έσιει έτσι πράματα τωρά; Βάρμου, βάρμου!»

«Γύρε πίσω ολάν. Θέλεις μου τζιαι τζιέλλιν όπως το μωρόν. Άγγου του.  Εν αδύνατον το τζιέλλιν, εν κάμνει για φρονιμίτες. «. Παραγγέλλει μου αλλόναν ποτήριν νερόν άμαν κοντεύκω να λιποθυμήσω μόλις θωρώ την ένεσην.

«Βάρμου τζιέλλιν αναισθητικόν για να μεν νιώσω που θα μου βάλεις ένεσην!» λαλώ με ύφος παντές τζιαι έλυσα το μιαλλύτερον μυστήριον.

«Γύρε πίσω!»

Αφού μου έβαλεν 4, τέσσερεις, four,  quatre, vier, フォー, négy, четверка  ενέσοβα, εμούθκιασεν το στόμαν μου παντές τζι εκάθουμουν πάνω του. Η δε λαλιά μου εγίνην σλόου μόσιον. Τότες ο γιατρός πιάννει έναν υβριδικόν εργαλείον που φέρνει μεταξύ κατσιαβιδκιού τζιαι σμιλαρκού τζιαι τζίζει μου πας τα ούλα. Παρατηρώ ότι δεν έσιει τανάλιαν ή πένσαν όπως τζίνην που μου έφκαλλεν τα παιδικά μου τα δόντια οπόταν ηρέμησα ότι η εξαγωγή αρκεί ακόμα.

Τζίζει μου με το σμιλάριν που λέτε τζιαι ρωτά με.

«Νιώθεις που σου τζίζω; Πονείς;»

«Νιώθω που μου τζίζεις, νιώθω την πίεση αλλά δεν πονώ»

«Τωρά νιώθεις;» ρωτά σαν πασπατεύκει αλλού με το σίδερον.

«Νιώθω σε που τζίζεις, ναι.»

«Φτύσε».

Φτύννω τζι ο φρονιμίτης ππέφτει πας την πετσέτα που έχω τυλιμένην πας τον λαιμόν μου όπως την σαλιαρίστραν που ταϊζουν το μωρό. Βάλλει μου τζιαι γάζα τζιαι εξηγά μου κάθε πόσον να την αλλάσσω, κάθε πόσον να τρώω κλπ. Πραγματικά δεν ένιωσα καθόλου πόνον.

«Αν πρέπει να φκουν τζιαι οι άλλοι οι φρονιμήτες φκάλτους τωρά γιατρέ!» λαλώ με την νεαποκτηθείσαν μου παλληκαρκάν.

«Μα δέτε έναν γενναίον που έχουμε μαζί μας!» πειράζει με ο οδοντιατρός θορώντας την νοσοκόμαν.

Γράφει μου τζιαι παυσίπονα τζιαι πάω σπίτιν.

Με το που αννοίω το κκομπιούτερ πληροφορούμε για το μέγα σκάνδαλον με το βίτεο της Αλεξανδράτου. Με το που παρακολουθώ την συνέντευξην της όπου ισχυριζόταν ότι «εκλέψαν»της το βίτεο με τες προσωπικές στιγμές της νιώθω έναν πόνο στο σαούνιν μου. Είδα το βίτεο τζιαι πρώτη φορά θωρώ προσωπικές στιγμές να γίνουνται σε επαγγελματικό στούτιο με επαγγελματικό φωτισμό. Εγιώνι πάντως αν έφκαλλα βίτεο με προσωπικές στιγμές εν θα εδέχουμουν να κρατά άλλος την κάμερα που εμένα. Άου τα δόντια μου!

Συμπέρασμαν: Η Τζούλια Αλεξανδράτου βλάπτει σοβαρά την υγεία.

*ξέρω ότι δέννεν ο τζιαιρός τους ανθούς, αλλά είχα τους έτοιμους στον θάλαμο.

Advertisements

Responses

  1. Την νύχταν πριν να πάω εσκέφτουμουν την θκειάν μου την Μ., πον τζιαι νάκκον πασιά, να πορτοκλωτσά μες την καρέκλαν του γιατρού όπως τον σσοίρον που τον ισφάγκουν “ΟΥΙΙΙΙ!!! ΟΥΙΙΙΙΙ!”

    χεχεχεχεχεχεχχε, φυρμός…

    Ο Φιρφιρής επέστρεψε δριμύτερος….

  2. Αλήθκεια; Λέγε μου τέτοια, διότι οι δικοί μου πρέπει να φκουν τζαι οι τέσσερις :S
    GOD BLESS THE ANESTHETICS!

  3. Nai, alla meta pou efyge to anais8itiko twn enesewn ti ponous eixes? De mas aneluses…Egw giati kapoious pou 3erw meta apo tetoian afairesi prizontai kai menoun akikloforitoi mia evdomada?! Ti na se pw… egw apo fovo den tous evgala, tous afisa kai vgikan stravoi kai mou stravwsan mazi -epidi eneixe xwro- kai ola mou ta upoloipa dontia, pou mia xara isia itan prin apo autous 😦

  4. Μα τζιαι εσύ!.. Ηταν ανάγκη να το κάμεις τουτούκκιν πως εννα πάεις οδοντίατρο? Εν κλασσικό πως θα σε πρήξουν στα scary stories.

    Welcome back by the way 🙂

  5. «τζιαι μιαν μαρμάνταν με το λεμόνιν τζιαι την ρίγανην…»

    ινναμπον τουτη η μαρμαντα;;;

    ήμουν ετοιμη να σου πω, , μα εφκήκαν μανι μανι οι ανθοι αλλα εκαλυψες με.

    Ατε περαστικα, επερασεν τζιαι τουτον το καισιην!

  6. En mas eipes, poneis?

  7. Εν ούλλα μες τον νουν.Τζιαι στα σιέρκα του καλού χειρούργου. Έφκαλα τέσσερις σε δυο ώρες τζιαι εν είχε καμμιά σχέση με ό,τι μου επεριγράφαν.

  8. @postbabylon
    Η μαρμάντα εν ποικιλία ντομάτας ιδιαίτερα αρωματική, σαρκώδης, με μεγάλο μέγεθος αλλά ακανόνιστο σχήμα. Σχεδόν αντίστοιχη της ποικιλίας Beefsteak.
    Καλλιεργείται κυρίως στην Πιτσιλιά (Παλαιχώρι, Φαρμακάν, Αγρόν, αλλά και Δύμες κλπ κλπ) τζι εν η πιο ακριβή της αγοράς.
    Μούζαν νάχουν οι υπόλοιπες μπροστά της. Στον Καναδάν στο εστιατόριον Gotham , http://www.gothamsteakhouse.com/, έφα 18 CAD σαλάταν που αποτελείτο που μιαν μαρμάνταν κομμένην φέττες χοντρές, μιαν σταξιάν ελιόλαδο τζιαι μπλου τσιζ.

  9. Ok, ekatalava. To xrwman ths wres wres rozeukei llion. Wntas Pitsilla kserw thn:-)

    Innampou mou ethimises twra… damesa oi tomates en nero pakettarismeno de kotsinh petsa:-(

  10. τον πρώτο μου φρονιμήτη έφκαλά τον στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έκαμα το λάθος να εμπιστευτώ τους γιατρούς τζειμέσα γιατί είσιεν μου πει η οδοντίατρος μου (που ήταν της Θεσσαλονίκης, υπόψη!) ότι εν καλά στα πανεπιστήμια, προσέχουν σε. Έππεσα πάνω σε μια μεταπτυχιακή που ήταν η πρώτη της εξαγωγή φρονιμήτη. Έκαμε με να τρέμω σύγκορμη, εγώ που ποττέ μου δεν εφοήθηκα οδοντιάτρους τζιαι πάντα η καλύττερη ασθενής. Τους άλλους τρεις εφκαλά τους μονοφάτσι σε έναν ειδικό στην Κύπρο τζιαι ησύχασεν η κκελέ μου. Ο γιατρός παίζει μεγάλο ρόλο πάντως.

  11. Εβλαστήσαν τζαι οι 4 φρονιμήτες μου ζαβοί. All of them. Ο οδοντίατρος μου που τους είδεν, ερώτησεν με: «ενοχλούν σε;». «Όι» λαλώ του. «Οκ, εν θα τους ενοχλήσουμεν ούτε μεις καλό» απαντά μου.
    Που τότε εγίνην ο αγαπημένος μου γιατρός

  12. «Που να μείνει μάυρος τζιαι γέρημος για δόντιν, οι ρίζες του φτάνουν ως την μούττην του πλασμάτου φαίνεται. Εν όπως το τραπεζούιν το διακοσμητικόν με τα τρία τα πόδκια.» ROFL

    ελπίζω να καταλήγει τζιαι το δικό μου ποστ σύντομα έτσι χαρμόσυνα (χωρίς το τσόντα ππαρτ)…

  13. Panta eishes to na enimeronnese pou lathos atoma! Efkala kai tous 4 tin idia mera kai an kai eixa piasei adia 1 vdomada, epia doulia tin epomeni.

    En ipia oute kai ena pavsipono!

    SHESI!

  14. Στα είκοσί μου χρειάστηκε να βγάλω και τους τέσσερις φρονιμίτες μου, γιατί βγαίνανε ταυτόχρονα και πονούσαν, ο ένας έκανε και απόστημα. Έβγαζα έναν κάθε βδομάδα. Δεν κατάλαβα τίποτα από τις εξαγωγές.
    Βασικά βοήθησε και το χοντρό crush που είχα για τον οδοντίατρο… χεχεχεχ

  15. Έβγαλα και τους 4 φρονιμήτες μια φορα, μισή ωρίτσα επόσπασε με… δεν μπορω να πω πως πονεσα με τόσες ενέσεις, ούτε μετά είχα ιδιαίτερους πόνους μόνο που εγίναν αμφότεραι αι αι βούκκαι μου όπως τες φούσκες και επί μια εβδομάδα επεριπαίζαν με «κόρη του χριστόφκια» (πρίν να παστύνει)

  16. Εφκαλα τζιαι γω 2-3 εχασα τον λογαριασμο! τον τελευταιο που εφκαλα θυμουμε ΕΛΙΒΕΡΚΑΣΕΝ ΤΟΝ! τζιαι ενιωθα τες ριζες να αποκοπτονται αλλα εν επονουσα τπτ κε εν ειπια ουτε παυσιπονα μετα! τζινοι που πονουν μετα εν θεμα οργανισμου νομιζω! απιστευτη εμπειρια ομως 🙂

  17. Εφκαλα τζιαι γω 2-3 εχασα τον λογαριασμο! τον τελευταιο που εφκαλα θυμουμε ΕΛΙΒΕΡΚΑΣΕΝ ΤΟΝ! τζιαι ενιωθα τες ριζες να αποκοπτονται αλλα εν επονουσα τπτ κε εν ειπια ουτε παυσιπονα μετα! τζινοι που πονουν μετα εν θεμα οργανισμου νομιζω! απιστευτη εμπειρια ομως 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: