Αναρτήθηκε από: firfiris | Φεβρουαρίου 20, 2009

Ιστορίες της Λευκωσίας Γιοκ – Το τραούδιν του Μότζιου

Δυστυχώς εψές που έκατσα να γράψω το τέταρτον μέρος του Ιστορίες της Λευκωσίας αλλά εκκράσιαρεν ο @#%^@$%&^firefox τζιαι εχαθήκαν ούλλα.

Ήταν καμπόσον κομμάτιν τζιαι βαρκούμουν να το γράψω δεύτερην φορά, τζι είσιεν τζιαι σεξ μέσα με αρκετήν λεπτομέρειαν θα έλεγα αλλά καλλύτερα διότι οι αρσενιτζοί ήταν να θέλετε boxfile μπροστά σας για να κυκλοφοράτε αν το θκιαβάζετε στο γραφείον.

 

έτσι πολλά περιληπτικά , εγίνετουν μια αναφορά στους πρώην του Χάρη τζιαι της Κούλλας τζιαι στο πως εν τέλει αποφασίσαν να γυρίσουν σελίδαν. Το γεγονός ότι δεν εκάμαν την πατταλοδουλειάν έξαπτεν τους παραπάνω την φαντασίαν. Εφκαίναν κανονικά λλίον τζαιρόν, ώσπου τζιαι παν στην Μπλίνκερς.

Ο μεν Χάρης αναγνωρίζει ότι τόσον τζιαιρόν ήταν ένας μαλάκας με αρκετά προσόντα που εγάμαν ότι έσσιυφκεν μπροστά του, η δε Κούλλα ότι αναγνώρισεν ότι δεν υπάρχει το ιδανικόν τζιαι πως δεν πρέπει ναν αφελής. Είπαν βασικά να κάμουν μιαν νέαν αρχήν χωρίς να ξέρει ο ένας για τους πρώην του άλλου εκτός που τα βασικά «έφκαινα με έναν/μιαν, έφα τα μούτρα μου προχωρώ πάρακάτω».

Τζιαι νάσου μπροστά τους στην μπλίνκερς ζευκαρούιν ο Πανίκκος με την πρώην του Χάρη. Επάθαν σιοκ που το θέαμαν οι πρωταγωνιστές μας αλλά δεν το είπασιν. Μετά εκάμαν έναν γαμώ τους τέρτι τάνσιγκ χορούς μπροστά στον Πανίκκον με την λεγάμενην τζιαι μετά εκάμαν έναν σεξουαλικόν μαραθώνιον σε ξενοδοχείον της λευκωσίας ικανόν να προκαλέσει τσουνάμιν. Την επομένην, γεμάτην ντροπήν τζι ο ένας τζιαι ο άλλος βρέθουνται τζιαι συμφωνούν ότι δέννεν έτοιμοι να προχωρήσουν σε σχέσην. Αυτά. Φάκκιν φάϊαρφοξ. 

Ά, τζιαι σχετικά με τα σχόλια πιο παλιά ότι ο Χάρης εν άψογος τζιαι η Κούλλα παλαβή τζιαι ότι γράφω μονόπαντα τζιαι ξέρω γιω κουβέντες… Το σκέπτικον ήταν να γράψω για θκυο χαρακτήρες αντίθετους με πρωτερήματα τζιαι ελαττώματα. Ο μέν Χάρης εν επιτυχημένος τζιαι πολλοπάητος, με εμπειρίες του εξωτερικού, αλλά μαλάκας καζανόβας που θωρεί ότι έσιει πέραση τζιαι γαμά τζιαι ρέσσει. Μόνον τον εαυτόν του αγαπά. Η δε Κούλλα εν πιο απονήρευτη τζιαι αφελής που δυστυχώς δεν ξέρει να αγαπά τον εαυτόν της τζιαι να έσιει τον ελάχιστον εγωισμόν. Ήυρεν ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ δηλαδή. 

 

Ένιγουέϊ, επειδή εν άρρωστος ο Μότζιο τζιαι μαραζώνω έγραψα του έναν τραούδιν σε 2 μέρη. Το πρώτον αφορά την άφιξην του στην Κύπρο τζιαι στην οικογένειαν μας.

 

Τραούδιν του Μότζιου – Η άφιξη

 

Σήμερα που εξύπνησα

έπιασεν με ο οίστρος
τ’αδρώπου τον καλλύτερον
φίλον να τραουδήσω.
Μεν σας φανεί παράξενον
που τραουδώ του σσύλλου
που υπηρετά τον άδρωπον
που τον τζαιρόν του σπήλιου.
Εν που την αρχαιότηταν 
ο σσύλλος συντροφκιά μας
εμέρωσεν, τζιαι που θερκόν,
σήμερα ζιεί μητά μας.
Προσέχουν μας το μάλιν μας,
μυρίζουνται χασhίσια,
τζιαι συντροφεύκουν τους τυφλούς,
να παρπατούσιν ίσhια.
Εις το τζυνήιν πάν μπροστά
θήραμαν ξέτρυπώνουν
τζι ομπρός στην βράστην του τζακιού,
στα πόθκια μας απλώνουν.
Σκεφτείτε το καλά καλά,
εν τζιαιν φιλοσοφία,
τζι’ έναν εν το συμπέρασμαν
οι σσύλοι εν ευλογία.
Γι’αυτόν τζιαι εγιώ θα τραουδώ
για τις χαρές τους σσύλλους
τζιαι αν με βαστά η πούγκα μου
εννά γοράσω σσίλιους.
Εμέναν το σσυλλούδιν μου
εν που την Ουγγαρίαν,
μες το κλουβίν του έφτασεν
τζι έκαμνεν φασαρίαν.
Αφήσαν μου σε νηστικόν,
στα σκοτεινά κλεισμένον,
κουλλουρκασμένο στην γωνιάν
ήυρα σε μαρκωμένον.
Έπια σε μες τα σιέρκα μου,
τρία κιλά μαππούδα,
τα μμάθκια σου τσιακκίρικα,
με μιαν μαυρούν μουσούδαν.
Που την κρυάδαν έτρεμες,
έκλαιες τζι εν εσιώπας
«Που με εφέρασιν τωρά;’
αλώπος με αρώτας.
Επιάν σε που την μάνα σου,
τζι εφέραν σε κοντά μου.
Μες το τρικόν σ’ετύλιξα
τζιαι μες την αγκαλιάν μου.
Στην Λευκωσίαν καθοδόν,
έκαμνες μου αξιούθκια,
τζιαι λαιμαργά τσαρούκκισες
καμπόσα πισκοττούθκια.
Μόλις σε εκατεβάσαμεν
στο πατρικόν μου σπίτιν,
τ’άντερα σου εφκιαίρωσες
τζι η μάνα μου εφύρτην.
Εφώναζεν τζιαι η στετέ,
η μια πίσω της άλλης,
«Τον σσύλλον τον ψοφόσσυλλον
έσσω ίντα τον βάλλει!»
Τζι οι δκυο τους παουρίζασιν,
έπαθαν υστερίαν,
ντουέττον σχηματίσασιν,
τζι αρκέψαν συμφωνία.
«Έσπάσαμεν, τσακρίσαμεν,
τζιαι νύφφην καρτερούμεν,
τωρά εις τα γεράματα,
έτσι κακόν να βρούμεν!»
«Αλίν αλίν τζιαι τρισαλίν,
ίσσιαλλα να ψοφίσει,
πέρκει ο νούς σου κατεβεί,
πέρκει ο νους σου πήξει»
Είμ’ άδρωπος ενήλικος,
πηαίννω τζιαι ψηφίζω,
μα έτσι γεναίτζιες ζάβαλλι,
τζιαι πως τες ταγιαντίζω;
Ο Πλάστης που τους έδωσεν,
έτσι γλώσσαν μιάλην.
Αντάν να μούλλωνεν η μιά,
αντάκωννεν η άλλη
Λαλούν μου ιμίσh να χαρτωθώ,
γεναίκαν να γυρέψω,
μα αν ιφκεί σαν τούντες δκυο,
πάω να καλογερέψω.
Αντι γεναίκαν στην κελλέ,
δέκα φορές ο σσύλλος.
που δεν πάει δικαστήριον,
άμαν του δώκεις ξύλο.
Φωνάζει η μια στα δεξιά
η άλλη στα ζερβά μου,
dolby surround stereo,
ελύσαν τ’ άντερά μου.
Η υπομονή στον άδρωπον,
σαν την χορδήν τεντώνει,
άπαξ τζιαι πει τζιαi έσπασεν,
ξανά πκιον δεν πιντώνει.
Επάτησα το πόϊν μου,
ραϊσασιν οι πέτρες,
είπα τους έτσι θα γενεί,
τζιαι τέρμαν οι κουβέντες.
Θέλετε για δεν θέλετε,
εσούρωσα το φρύδιν,
τζι όποιος δεν θέλει ας πά να πιεί
που τον Πλατάνην ξύδιν.
Τοίχους πολλούς, δκιαλέξετε,
παρά να μουρμουράτε
τζιαι πάρτε φόρα κάμποσην,
πάνω να κουτουλλάτε.
Τζι έτσι είπα τζι εγένικεν
επέρασεν ο λόος μου,
τζι ο Μότζιο τότε εγίνηκεν
παιδίν αναγιωτόν μου.
Advertisements

Responses

  1. 1. ena to 3anagrapseis dld to kommati i tha proxoriseis sto epomeno….

    2. oso gia to poiima-odi sto modgo einai polli wraio
    ps… perastika sto skillaki sou 🙂

  2. 1. en gia na matheis oti ta mac exoun to safari gia kapio logo kai gia na matheis na grafeis se word processor gia na mporeis na kratas arxeio k na men xanneis ta pramata sou. (epire mou xronia na to matho touto ego kai san kalitexnida ehasa polles doulies etsi)

    kai

    2. perastika tou motziou an k en mia arostiapou monos tou. Pou tin imera pou ton epiases, eneperase mia mera pou nan kala to xondro-ipoxondrio tetrapodo sou.

  3. την ιδικήν μου λίνταν την λαλούν,

    τζιαι εν όμορφη περίτου,

    ράτσα μιξ τζιαι μάτσιες τζιαι λοιπού

    μα χαρκούμαι εν το παιίν μου

    😉

  4. Τι του’καμες του Μότζιου μου
    τζαι αρρωστά καπάλιν?
    Πάλε καλά που εν Ούγγρατσος
    τζαι έσιει την μιάλη!

    Παρηορκά στον άρρωστο
    ώσπου να φκει η ψυσιή του
    μα αν εν μεγάλο το λιλλίν
    γιανίσκει η όρεξη του.

    Κάτι του λείπει του μωρού
    εγίνην μανιτάρι!
    Τι να την κάμει την πουλλού
    εν έσιει που να την βάλει!

    Εν ψυχικός ο πόνος του
    πιάνει τον με αντένα
    τζαι τζείνος όπως ο μάστρος του
    θέλουσειν μιαν παρθένα.

    Με αγάπη, εγώ 🙂

  5. Περαστικά!

    (Βρε, μήπως πεινάει το σκυλί – και έπαθε μια ψυχολογία από την πείνα;)

  6. Η ζωή είναι μια σκύλλα. Περαστικά.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: