Αναρτήθηκε από: firfiris | Αύγουστος 6, 2007

Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω

Βράδυ Σαββάτου στο Λονδίνο. Εν μεσάνυχτα τζιαι κάθουμαι τζιαι γράφω στο λάπτοπ. Γιατί; Γιατί δεν είμαι κάπου να διασκεδάζω;

Ήμουν σπίτι ενός φίλου. Κουνουσμάν τζιαι φασαρία τζιαι ντελίβερι. Όλα καλά. Σε κάποια φάσην τα κοπέλια αποφασίζουν να παν κλαπ. Εγώ ήμουν τζιαι λουμένος, σασμένος, κοκετταρισμένος. Τζιαι αρνήθηκα. «Έχω δκιαβάσματα να κάμω άυριο…» Αν εξαιρέσουμε την απενταρία μου τζιαι τα δκιαβάσματα πρώτη φορά με ενόχλησε τόσο το να μεν βκώ έξω.

Εσκέφτουμουν το ζήτημαν καθοδόν στο Κίνγκς Κρός. Εγώ, ο Φιρφιρής, που δεν λείπω που τα μπουζούκια, ο Σίφουνας του Αριζόνα, ο Ανεμοστρόβιλος του Τζίμι, ο Τυφώνας του Ελιζέ. Τζιαι τα κλάπ, που έφκαινα μέχρι τζιαι πας τα τραπέζια της Μπλίνκερς (ούλλοι κάμνουμεν λάθη) τζιαι πας τα ποτά μου χορεύκω τζιαι σάλσα, απέρριψα πρόσκληση για κλαπ. Τίς πταίει; Είναι δυνατό να γερνώ; Είναι δυνατόν να βαρκούμαι; Αφού ξέρω πως θα πάω σπίτι τζιαι θα κάτσω όπως τον κούκκουφο. Εν δυνατόν να έχω καμιάν αρρώστια τζιαι έχασα την όρεξη μου; Ήμουν που ήμουν στους τροπικούς πρόσφατα.

Παίρνω μάτι τις φουστούες των Εγγλεζούων. Μα καλάν, έν έχουν γονιούς τούτες οι γεναίτζιες; Ένιγουέϊς,  ευτυχώς τα γενετίσια ένστικτα τζιαι τα ραντάρ μου λειτουργούν μια χαρά. Μέσα στο τραίνο ακούω Μάϊλς Ντέϊβις τζιαι ξεχνιούμαι μέχρι να φτάσω σπίτι. Γοράζω λιξιά που το μπακάλικο που εν ανοικτό 24 ώρες τζιαι πάω σπίτι. Στο βάθος του ψυγείου μια μπύρα εγλύτωσεν προηγούμενες επιδρομές αλλά ήρτεν η ώρα της. ΈΦΟΔΟΣ!

Αν δέν ήμουν τωρά σπίτι, πού θα ήθελα να ήμουν; Η πρώτη μου σκέψη είναι στον ποταμό του Λιοπετρίου με το καλάμι μου. Η δεύτερη σκέψη είναι σπίτι του Κώστα με την παρέα να παίζουμεν Ρισκ τζιαι να τσακκωνούμαστεν με τον Κώστα γιατί, όπως ξέρουν ούλλοι, εν ένας μαφίας τζιαι παραπόττης τζιαι χώννει τα στρατιωτούθκια για να τα τοποθετήσει την ώρα που δεν βλέπουμε. Η τρίτη σκέψη είναι να είμαι σπίτι της κολλητής τζιαι να βλέπουμεν ντι βι ντί τζιαι να παίζουμεν χαρτιά τζιαι να αμπελοφιλοσοφούμε ή να χαζογελούμεν σαν αθθυμούμαστε προηγούμενες σχέσεις τζιαι υστερίες.

Πώς γίνεται να μεν θέλω να φκώ έξω ή να περιλαμβάνει γυναικεία συντροφιά το σενάριο; Έρκουνται μου ούλλα στον νουν τωρά. Το να μεν θέλω να φκώ έξω εν μόνο ένα συμβάν σε μια σειρά γεγονότων.

-Άρχίσα τζιαι σκέφτουμαι αν τα πράματα του μπακάλη τζιαι τα ρούχα που γοράζω εν καλή αξία για τα λεφτά.

-Κάθουμαι τζιαι θκιαβάζω τα στέϊτμεντ της τράπεζας άμπα τζι εκάμαν λάθος.

-Συγκρίνω τιμές πριν να γοράσω κάτι.

– Δεν τσακκώνουμαι επι τακτικής βάσης με τους δικούς μου.

– Θέλω να γοράσω τζιαι σσυλλίν που όπως λαλούν οι επιστήμονες εν υποκατάστατο της πατρότητας.

-Τζιαι έχω τζιαι έγνοιαν τα θκιαβάσματα.

Μόνο μια λογική εξήγηση υπάρχει…Horror of horrors! ΩΡΙΜΑΖΩ! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!

Advertisements

Responses

  1. Κοντεύκει η ώρα να ππέσεις χαμέ να βλαστήσεις τζιαι συ;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: