Αναρτήθηκε από: firfiris | Μαΐου 15, 2007

Δεν γνωρίζω τον κύριο

Άμαν κάτσεις στο πάρκο με τον καφέ τζιαι το τσιγάρο στο σιέρι, μόνος σου, θωρείς τζιαι μαθαίνεις πολλά πράματα. Το ίδιο τζιαι στα αεροδρόμια, τζιαι ένας Θεός ηξέρει σε πόσα αεροδρόμια εβρέθηκα. Θωρεί κανένας μωρά, ροκόλους, εφήβους, κοπέλια τζιαι κοπέλλες, αδρώπους τζιαι γεναίτζιες τζιαι γέρους. Που την φάτσα του καθενιού καταλάβεις αμέσως τί του γίνεται στη ζωή. Μια κοπέλλα έγερνεν ττεμπέλικα πας τον τοίχο τζιαι εκράταν το τηλέφωνο παντές τζιαι εψιθύριζεν του φίλου της μες το φτίν. Εχαχχάνιζεν κάθε λλίον τζιαι έδειχνεν να με την νοιάζει αν ο κόσμος πάει κατα διαόλου.
Άλλος εκάθετουν με τα μμάθκια του ολοκότσιηνα, όϊ που την αυπνία, που το κλάμα. Αν ήταν που την αυπνία ήταν να γύρει κάπου να κουμπήσει. Τούτος έγερνεν μπροστά τζιαι εθώρεν τες μούττες των παπουτσιών του. Έθελα να πάω να κάτσω δίπλα του τζιαι να του πώ μιαν κουβέντα καλή, πως εν να περάσει τζιαι να τον τζεράσω ένα ποτό. Αλλά έτσι πράματα δεν γίνουνται.
Στα πάρκα το ίδιον, οικογενειάρχες με τα μωρά στης αμαξούδες τζιαι τα λαμπρατόρ τους, γερούθκια που βαστούν σιερκές, ζευκαρούθκια που τρώσειν παγωτόν για που γλύφουνται πίσω που τα δεντρά. Τελικά μπορεί να μεν είμαστεν τόσο ξεχωριστοί όσο νομίζουμεν, τίποτε αλλιώτικο που τους άλλους. Μπορεί να βαστούμεν παραπάνω ή λλιόττερα αλλά είμαστεν ένα και το αυτόν.
Άραγες θα καταλήξουμεν ούλλοι το ίδιο; Άραγες θα βιώσουμεν λλίον πολλά ούλλοι τα ίδια πράματα, Θεός φυλάξι που καμιάν καταστροφή τζιαι κανένα πόλεμο;
Εγώ για παράδειγμα, ότι τζι αν θέλω που τη ζωή μου τζι ο καθένας μας, μεγαλεία, αναγνώριση, λεφτά, οικογένια, οι παραπάνω θα καταλήξουμε το ίδιο.
Θα εύρουμεν δουλειά τζιαι πιθανότατα δεν θα τολμήσουμεν τίποτε. Τα όνειρα θα μπούν στο ράφι για να τα εύρουν τα κοπελλούθκια μας μετά τζιαι να βάλουν τα δικά τους τζιαμαί. Η γεναίκα μας θαν όμορφη τζιαι τρυφερή ώστε να βάλει βάρος τζιαι να κρεμμάσει το βυζίν της. Εμείς θα έχουμεν το στήθος σφιχτό τζιαι μυώδες ώστε που θα γινεί έναν με την τζοιλιά μας.

Θα πέψουμεν τα μωρά σχολεία, φροντιστήρια, θα πονοτζιεφαλιάζουμεν στες γιορτές του σχολίου τους, θα ξενυχτούμε με τες υπολογιστηκές να κάμουμεν τους φόρους για να τα καρτερούμεν νάρτουν που τες δισκοθήκες. Υπήρξαμεν μοντέρνοι κάποτε αλλά θα χάνουμεν τον ύπνο μας. «Έμπλεξεν πούποτε ο μιτσής; Με ποιόν γυρίζει η κόρη μας;» Άτε να φυλάξουμε τζιαι καμιάν λίρα στην τράπεζα γιατί δεν ξέρουμε καλλύτερα. Η γεναίκα μας θα βάφει τζιαι θα ξιβάφει τα μαλλιά της στην κομμώτρια τζιαι να κάμνει κουνουσhμάν με τες φιλενάδες της κάθε τόσον. Εμείς το τζυνήιν μας τζιαι τες μπύρες μας. Το μμάτι μας να παίζει όσο για να θυμούμασταν πως κάποτε ήμασταν ωραίοι με μαλλιά πας την κκελλέ μας. Μπορεί η γεναίκα μας να ττραπιθκιέται μ’άλλον, μπορεί που θα πάεις Ρουμανίαν για δουλειές για Κίναν να παραγγείλεις μιαν νάρτει στην κάμαρη σου. Ούτε ρωτάς μήτε θέλεις να ξέρεις. Αφήστα τζιαμαί ούλλα.

Θα πεθάνουν τζι οι γονειοί μας τζιαι δεν θα φυρτούμεν του κλαμάτου γιατί πλέον ξέρουμεν πως τζιαι ο θάνατος εν μες τη ζωή. Θα ψωφίσει ο σιύλλος μας τζιαι δεν θα χύσουμεν δάρκυ, θα φκάλουμεν τον λούκκο τζιαι θα τον σύρουμεν μέσα τζιαι θα φυσήσουμεν τες μύξες του μωρού μας τζιαι θα το βάλουμεν να ππέσει να τζοιμηθεί.
Θα έρκουνται οι ξένοι σπίτι μας τζιαι θα μας ρωτούν πόθεν εγοράσαμεν τα έπιπλα τζιαι πού θα πάμεν ταξίδι το καλοτζαίρι. Τα βιβλία στα ράφκια δεν θα λαλούν τίποτε για μας. Ποίος ξέρει πως κάποτε δκιαβάζαμεν Μαγιακόβσκι τζι Αχμάτοβα; Ποιός ξέρει πως κάποτε θα αλλάσαμεν τον κόσμο που μας εκατάπιε; Ο κολλητός μας, που χαίρει άκρας υγείας έπαθεν καρδιακόν. Εν το γυρίν μας.

Μπορεί να κάτσουμεν καμιάν νύχταν μόνοι μας, με την τηλεόραση ανοιχτή χωρίς να παρακολουθούμεν τίποτε τζιαι να σκεφτούμαστεν κάποια πρώην που αγαπήσαμεν ίσως παραπάνω που την γυναίκα μας. Μπορεί να μεν το κάμουμεν τούτο αλλά να σκεφτούμαστεν «άραγε τί κάμνει τωρά τζίνη;», «αν έκαμνα έτσι θα ήταν τα πράματα αλλιώτικα;», «αν έπιανα την δουλειά στον Καναδά πού θα ήμουν τωρά». Πάεις μετροφυλλάς τα βιβλία σου τζιαι τους δίσκους τους παλιούς τζιαι διερωτάσαι «Εδκιάβαζα έτσι πράματα;» «Άκουα έτσι μουσική». Σονέττα του Σαίξπηρ τζιαι Μάϊλς Ντέϊβις … μαλακίες στο τετράγωνο. Βαρκέσαι να τσακκωθείς να πάεις με την γεναίκα σου πλέον, όϊ να πιάσεις πέννα να ξαναγράψεις τίποτε.

Τζιαι πάει ο κύκλος τζια φακκά γυρόν όπως το μπάκαρη. Λεφτά, σεξ, φαϊ, κοπελλούθκια τζιαι δώστου. Κκελιάζεις τζιαι δεν σε κόφτει. Άγονη πλήξη μιας ζωής δίχως έρωτα που λαλεί τζιαι το τραούδιν. Τζιαι πρίν να πάμεν για ύπνο, θα ποσσιεπάζουμεν της πόρτας να θωρούμεν τα μωρά που τζοιμούνται, την γεναίκα μας που παρόλον που οι ρίζες του μαλλιού της εν άσπρες τα μμάθκια της εν το ίδιο χρώμα πάντα τζιαι το τταττού σου θυμίζει σου πως κάποτε ήσουν κατί άλλο που το έζησες ας εν τζιαι για ένα δευτερόλεπτο. Πριν να καμμίσουμεν τα μμάθκια μας το μόνο που θα έμεινεν να πούμεν είναι «Δόξα Σοι ο Θεός» που επέρασεν τζιαι τούτη η μέρα.

Advertisements

Responses

  1. Φιρφίρι θκιαβάζω σε δαμέ τζιε πολλή καιρό αλλά εν η πρώτη φορά που ποστάρω. Εντό καλύτερο σου ποστ που έκαμες ποττέ τούτο.
    Μπράβο.

  2. Φοούμαι ότι έσιεις δίκαιο

  3. Parolo pou to post sou diaferei pou to synithismeno haraktira tou grapsimatos sou, eheis apolyto dikaio…Elpizo na itan apla mia melagholiki stigmi/mera k na min se parei apo kato o mountos kairos tis agglias.
    Keep up the good work!

  4. wow 🙂

  5. Sad, but true.

  6. Βασικά θα μπορούσε πολύ εύκολα να εκτροχιαστεί σε αμπελοφιλοσοφία, αλλά είσαι μάγκας και το απέφυγες. Πολύ καλό ποστ, εγώ μάλιστα δεν το βρίσκω μελαγχολικό, αλλά προσγειωμένο, βλέπει τι γίνεται γύρω του.

  7. Φιλε πίτσιλλε, αποτυπώνεις πολλα ωραια αυτες τις σκεψεις που λογικα επερασαν απο τα μυαλα ολων οσων αναζητησαν το νοημα τις ζωης εστω τζαι για λιο. Προσωπικα εγω καταληξα στο συμπερασμα οτι σε καποια ηλικια ουλοι χωνεφκουν οτι εν μπορεις να αλλαξεις τον κοσμο μονος σου τζιαι απλως πρεπει να προσαρμοστεις. Το καλυττερο που μπορεις να καμεις εν να απολαυσεις την διαδρομη τζιαι να διαιωνησεις το ειδος

  8. Ορισμένοι αρνούμεθα.

    Αγρινό Ηλίθιο

  9. Ρε Φιριφιρη παεις καλά? Μεν σε παίρνει πουκάτω. Γιατί περιγράφεις την ζωή των γονιών μας προκαταβάλλοντας το μέλλον. Αν οι γονοι μας εν εθέλαν ή εφοηθήκαν να ζήσουν τζαι εβυζακωθήκαν πας τα κοπελλούθκια τζαι τες έννοιες της καθημερινότητας εν τζαι σημαίνει ότι ο κανόνας πάει πως τζαι εμέις πρέπει να συνεχίσουμεν το ίδιο βκιολί. Το καλοτζαίριν που επέρασεν έτυχεν λόγω της έρευνας της συμβίας μου να επισκευτούμεν τον ποιητή Χαράλαμπο Δημοσθένους – αν δεν τον έσχεις ακουστά ήταν φίλος του Λιασίδη τζαι έκδωσε τζαι την ποιιτική τους αλληλογραφία. Τζίνο που θέλω να σου πώ εν άλλον. Μάσιαλλα του γέρου εντυπωσιάστικα. Έν ενενήντα χρονών τζαι κολυμπά μιαν ώρα την ημέρα, θκιαβάζει καθημερινά, γράφει στίχους τζαι πάιζει πιθκίαβλι. Να τον άκουες που απάγγελε ερωτικά τζαι να εθώρες ότι έσιει ακόμα θέληση να ζήσει. Εν όπως την πάρεις τη ζωή, μπορεί η π….να να μεν τα φέρει όπως τα θέλουμεν αλλά πάντα εν να σου διά μιαν ευκαιρία να την αγαπήσεις πάλε. Ο Χαράλαμπος έφυεν πρόσφυγας που την Κοντέα τζαι έχασεν τζαι έναν γιο, στρατιώτη στην εισβολη. Η μοίρα toυ έσπειρε τον στα Μαντριά της Πάφου, έφερεν τον κοντά στην θάλασσα που αγαπούσεν τζαι έδωκεν του τζαι έναν σπίτιν με καλαμιώνα να κάμνει τα πιθκίαυλια του. Έζησεν εμπειρίες άσιημες που εύχομαι τζαι ελπίζω εμέις να μεν ζήσουμεν ποττέ αλλά εν τον άκουσα να λέει μιαν κουβέντα άσιημη για τους Τούρκους ή να παραπονιέται για την μοίρα του. Ζούμεν ούλλοι πάνω κάτω τες ίδιες εμπειρίες εν το πώς τες αξιοποιούμεν που κάμνει την διαφορά.

  10. akougete scary auto pou grafeis… alla distixws h eutixws etsi einai h zwi

  11. Latrevw ton mayiakovsky!
    min fovase, den nomizw na ginis ke esi etsi…

  12. Να σαι καλά. Το μόνο που λειπε που τούτο το ποστ ήταν να κάμεις attach τζαι ένα περίστροφο.

  13. ma giati re kopelia? mono egw vriko oti afto to post den einai katathliptiko alla sti heiroteri periptosi oudetero?

  14. Ti zwi den tin agapame mono gia tis yperoxes stigmes, alliws den tha tes ektimousame. Egw to vriskw akrws goiteutiko kai me kanei na thelw na zisw perissotera oso eimai nea akoma! 🙂

  15. touto pistefkw to ji egw. ospou en mitsi to plasma oti kamei…

  16. Επαναλαμβάνω Φιρφιρή μου…

    Ορισμένοι αρνούμεθα.

  17. Μπράβο σου φιρφιρή. Μου άρεσε πολύ το κείμενο. Είναι ένα προσγειωμένο κείμενο. Και όσοι το διαβάζουν και νοιώθουν απαισιόδοξοι από αυτό τότε χρειάζονται να δυναμώσουν σαν χαρακτήρες. θα περάσουμε που τέτοιου είδους στιγμές όπως τις περιγράφει ο φιρφιρής. Και θα κάνουμε τέτοιου είδους σκέψεις, θέλοντας ή μη. Και θα αντικρίσουμε πολλά άτομα να κανουν το ίδιο. Άλλοι από εμάς σε πιο μικρο βαθμό, ενώ άλλοι σε περισσότερο. Αυτά που περιγράφει είναι η ωμή αλήθεια της ζωής. Είναι εκείνες οι στιγμές που θα λείπουν τα όνειρα, η μουσική, η καλή διάθεση, η ψυχική ανάταση , η έκσταση. Αυτά που ομορφεύουν τη ζωή τελοσπάντων. Είναι εκείνες οι στιγμές που θα κανουμε λάθος επιλογές. Είναι εκείνες οι στιγμές που θα αναπολήσουμε το παρελθόν. Και το παρελθόν μας δεν μπορει είναι για όλους όμορφο. Είναι εκεινες οι στιγμές που θα διερωτηθούμε πως θα μπορούσαν να ήταν τα πράγματα αλλιώς. Ο άνθρωπος δεν μπορει να σκέφτεται μόνο τις ωραίες στιγμές που πέρασε. Και όσον αφορά σκέψεις που αφορούν μελλοντικές καταστάσεις, ο άνθρωπος δεν μπορεί να φαντάζεται μόνο ιδανικές καταστάσεις. Πρέπει να κάνει σκέψεις προσγειωμένες γιατι εκτός από άνωτερο ων, είμαστε και ζώο που σκέφτεται την διαβίωση του.
    Και ναι, εμεις σαν άνθρωποι, δεν είμαστε το κέντρο της γής. Μπορεί να αξίζουμε πάρα πολλά στα μάτια λίγων, και στα δικά μας, αλλα στο σύνολο τείνουμε προς το ασήμαντο.Αυτό δεν είναι απαισιόδοξη σκέψη. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
    Απαισιόδοξο είναι ότι η πραγματικότητα μας λέει ότι τον περισσότερο κόσμο τον βάζει από κάτω η ρουτίνα της ζωής, δεν ζει πολλές στιγμές χαράς, σταματά να κάνει όσα όνειρα έκανε όταν ήταν νέος, σώμα και ψυχή σιγά σιγά ξεχνούν τι πάει να πει ευφορία και ανάταση. Φιρφιρή έγραψες!!!

  18. idiot mouflon:
    Υπάρχει η διαφορετικότητα που μπορεί κάλλιστα να ωριμάσει τζιαι να αφήσει το «φέροντα» (τούτης της περιβόητης διαφορετικότητας) να κάμει ας πούμε, οικογένεια ή να γεράσει (βιολογικά), τζιαι υπάρχει τζιαι η «διαφορετικότητα για τη διαφορετικότητα», η οποία μετατρέπει τον κάποτε «νέο-επαναστάτη-ρομαντικό» σε καρτούν επιπολαιότητας.

    Τούτο που επρόσεξα είναι ότι όσοι «αρνούνται» τον κύκλο της ζωής, συνήθως (όχι πάντα) καταλήγουν στη δεύτερη κατηγορία.

    Ο γραφών: Ένας σχεδόν 30άρης μαλλιάς με tattoo, δύο κόρες 6 μηνών και δύο χρονών, μια γυναίκα διαμάντι και (τρομακτικό)….σταθερή δουλειά. Να αυτοκτονήσω αγαπητέ; Επειδή «αρνήθηκα» να μείνω σκέτο μαλλιάς με tattoo; Επειδή έμαθα να αλλάξω πάνες, να καρκαλιώ ένα μωρό, να το κάμνω μπάνιο, να το ταϊζω, επειδή έκοψα το κάπνιζα τζιαι στο σπίτι τωρά ακούγονται κυρίως Ζουζούνια αντί ροκ;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: