Αναρτήθηκε από: firfiris | Ιανουαρίου 25, 2007

Η μοναξια ως τροπος ζωης


Εσιόνισεν στο Λονδίνο. Μεν περιμένετε σπουδαία πράματα, κάτι παραπάνο από μαλλούππαν μας έκαμεν. Εντούτις ήταν όμορφα για κανένα δκυο ώρες. Μετά εξημαρίσαν οι δρόμοι τζι ελασπώσασιν τζιαι μια κοκέττα μες το ρέϊντζ ρόβερ της εφρόντισεν να μου κάμει το παντελόνι μου designer item. Σαν ήμουν καλά καλούλλικα στο κκαφέ τζι ερούφουν το τσιάϊν μου με πιάννει μια φίλη τηλέφωνο να μου πεί πως εξεπέρασεν τον πρώην της και πως συνεχίζει τη ζωή της. Εκατάληξεν πως δεν θα μαραζώνει και δεν θα αγχώνεται για κανένα. Πως δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία που έφαν τα μούτρα της, σ’ όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμεν, τωρά τζιαι να πάει θα είμαι τζιαι εγώ μαλάκας κλπ κλπ κλπ. Ότι λαλούν δηλαδή οι χωρισμένοι για να πιστέψουν πως εξεπεράσαν τους πρώην. Και τους ξεπεράσαν φυσικά μέχρι να τους δούν έξω με άλλη να διασκεδάζουν όπόταν θα νιώσουν ένα σούβλισμα στο στήθος και τον χαρακτηριστικό πόνο στο σαούνι πρίν να πιάσουν τα κλάματα. Είπα της μπράβο, εμιλήσαμεν για άσχετα πράματα (εδέχτηκα τζιαι τες συμβουλές της για το διαμέρισμα) τζιαι εκλείσαμεν.

Κατόπιν έκατσα τζιαι εσκέφτηκα. Γιατί να θέλει σχέση δηλαδή; Τί της προσφέρει. Όπως ήρταν τα πράματα εν καλλύτερα μόνοι μας στο τέλος της ημέρας. Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Αρχίζουμεν λοιπόν ομαδικά να αναπτύσσουμεν συμπεριφορές για να αποφεύγουμεν τον πόνο και την θλίψη. Δεν θέλουμε ρίσκα, δεν θέλουμε να ραΐζει πλέον η καρκιά μας, δεν θέλουμεν να πονούμεν, να υποφέρουμεν. Θέλουμεν έναν γυαλλοκλούβιν να μπούμεν μέσα τζιαι να είμαστεν επάπειρον σε κατάστασην ευδαιμονίας. Παντές τζιαι ο πόνος, η απογοήτευση, το μαράζιν, η απόρριψη, η προδοσία, τζιαι ούλλα τα ανθρώπινα κακά δεν είναι μέρος της ζωής μας, παντές τζιαι δεν είναι ακριβώς τούτα τα πράματα που της προσδίδουν νόημαν, ουσία τζιαι σημασία.

Έχουμεν nova τζιαι myvision, πι εμ τάπλουγιου που κάθουνται μες τα πόντετ, πλέϊστέϊσιον, συλλεκτικές άπσολουτ βότκες, περιοδικά που μας παραντζίελλουν πως να γαμούμεν, χαππούθκια με βιταμίνες, σιαμπού με εκχυλίσματα, ντελίβερι και ότι φανταστεί ο νούς μας. The least effort principle. Γιατί να κουραστούμεν τζιαι να δρώσουμεν; Γιατί να κοπιάσουμεν τζιαι να γαιματώσουμεν; Γιατί να ΡΙΣΚΑΡΟΥΜΕΝ να πληγωθούμεν;

Έτσι σιγά σιγά θα ευτελιστούμεν σαν ράτσα και σαν είδος. Οι σχέσεις θα γίνουν καθαρά περιστασιακές και πελατειακές τζιαι μόλις φκαίνει ο ήλιος να βουρούμεν σαν τα βαμπίρ να χωστούμεν στις τρύπες μας άμπα τζιαι ανταλλάξουμεν καμιάν κουβέντα τρυφερή τζιαι συνδεθούμεν. Θα βρεθούμαστεν για καφέδες τα απογεύματα τζιαι θα μιλούμεν για τα σιυλλούθκια μας, τα καναρίνια μας, για τα διαμερίσματα μας τζιαι τα ταξίδκια μας χωρίς να αννοίγουμεν κουβέντα για σχέσεις. Αν τύχει τζιαι συναφέρουμεν κανένα γνωστό που επαντρέφτηκεν τζιαι έκαμεν κοπελλούθκια θα μας εκπλήσσει όπως μας εκπλήσσουν οι γεννήσεις πάντα στην Κίνα..»Μάνα μου ρε» αλλά δεν μας κόφτει. Δεν είναι για μας τούτα τα πράματα, δεν θα μας πιάνουν, δεν θα μας επηρεάζουν. Φτάνει να πληρώνουμεν τες δόσεις τέλος του μήνα.

Τέλος, θα επιστρέφουμεν σπίτι τζιαι αν είμαστεν μόνοι μας δεν θα μας πιάνει το μαράζι πλέον. Δεν θα κλαίμεν την κατάντια μας. Θα έχουμεν συνηθίσει την μοναξιά όπως συνηθίζουμεν τα παπούτσια που μας κόφκουν αλλά δεν κάμνουμεν τίποτε. Θα είμαστε σαν τροπικά ζώα καταδικασμένα στην εξαφάνιση, σαν ένα φαϊ ανάλατο. Θα είμαστεν τζιαι μόνοι μας, τζιαι εντάξει με τον εαυτό μας. Η ανωμαλία θα είναι πλέον μέρος του γενετικού μας κώδικα.

Advertisements

Responses

  1. Έπλεξες πάλαι…Κέντημαν πραγματικόν!

    Στο τέλος μού θύμισες Καββαδία:

    «Εκτός απο τη μάνα σου,
    κανείς δε σε θυμάται,
    σε τούτο το τρομακτικό
    ταξίδι του χαμού…».

    Δ.Μ.

  2. ωραιο ποστ, εβαλε με σε διαφορες σκεψεις. αντι ομως να απαντησω αναφορικα με εμενα προσωπικα, εννα πω απλα τις γενικες σκεψεις που εκαμα σαν το εδιαβαζα. (irony?)

    νομιζω παιζει ρολο τζε η κουλτουρα του καθε ανθρωπου για το ποσο κλειστος θα καταντησει. η καθε κουλτουρα εχει τα δικα της must i.e. μερικους κανονες συμπεριφορας που πρεπει (οϊ ιδιαιτερα ομως) να ακολουθουμε αν θελουμε να ενταχθουμε μαζι με τα υπολοιπα κοινωνικα ζωα (i.e. τους υπολοιπους ανθρωπους)

    νομιζω πως αν ειμασταν πιο ανοικτοι τζε πως αν ελεαμε την γνωμη/αποψη/αισθηματα μας πιο ελευθερα τοτε εν θα ειμασταν οπως περιγραφεις.

    εννα ειμασταν πιο ελευθεροι να εκφραστουμε τζε παρολο που μπορει να ετρωαμεν τα μουτρα μας μπορει στο τελος να το εβλεπαμε θετικα επειδη εμαθαμε κατι νεο (παντα μαθαινεις κατι νεο, αν θελεις) τζε επειδη ειχαμε ειλικρινη σχεση/συνομιλια με καποιον, χωρις ταμπου, must κτλ.

    που την αλλη, τουτη μπορει να εν τζε η φυση του ανθρωπου. κοινονικο ζωο που τη μια, αλλα που την αλλη ανικανο να βρει μια ισορροποια μεταξυ του ‘μπορω να καμω κατι’ τζε ‘ως πιο βαθμο να το καμω’ (ή ‘οντως θελω να το καμω;’. τουτο αναφορικα με το θεμα που εθιξες (χαλαρα) περι καπιταλισμου τζε υπερκαταναλωσης.

  3. εσιει λάθος τούτη κατάσταση που επερίγραψες?

  4. Βρέ Φιρφιρή είσαι μεγάλος! Σε χαίρομαι! Να ζήσεις τζαι να έσιεις πάντα όρεξη να δημιουργείς!

  5. Αγαπητέ Φιρφιρή

    ΠΕ ΜΟΥ;;! Επιάσαν σε οι μελαγχολίες που το σhονούδιν που έσυρεν;

    Και εγώ κλειστός άνθρωπος είμαι γενικά, αλλά μιαν νύχτα εβίδωσεν μου, ως που εννά πάει λαλώ και εγώ να λιώνωωω σαν το παγωτόοο και αυτός τίποτε να μεν ξέρει;;

    Είπα του «Αγαπώ σε». Και είπε μου και εκείνος το ίδιο. Και μετά είπα τον Μέγα Μαλ*** που εν μου είπε τίποτε τόσο καιρό. Και που τότε είμαστε μαζί 3 χρόνια.

    Αν δεν ρισκάρεις…The end.

  6. starry night. eparexigisete. egw kala tin ehw. apla grafw me aformi mia fili mou.

    @nicolas grafo os kapoios me idikefsi stis apogoitefsi

  7. erm matter of factly, nomizo oti exei pollous anthropous pou enna itan apolita efxaristimenoi se touta ta gialina klouvakia ktl. apla en tous afinoun oi garoi oi filoi tous na stamatisoun na asxolounte me to thema. eite tous laloun sinexeia gia ta dika tous (opotan anapofefkta eperxetai mia taftisi) eite prospathoun na tous pisoun oti en malakies touta oula kai prepei na riskareis kai na exeis ena anthropo gia na eisai eftixismenos ktl.
    distixos an den apofasisei o kosmos omadikos na kamei touto to prama, oi sxeseis tha vlastoun panta poji poda.

  8. Pses eida to Perimenontas ton Gkonto tou Mpeket. Anamesa sta alla e3airetika pou exei h parastash exei k ton sumvolismo me ta papoutsia pou mas steneuoun k den kanoume tpt alla k to anatrixiastika alh8ino «8a vriskomaste pou kai pou kai 8a kanoume pws diaskedazoume gia na nomizoume taxa mou pws zoume…». Kapws etsi to leei o Mpeket. E3airetiko post!!;)

  9. Ένα reference στη hotlinked εικόνα του post σου δεν θα έβλαπτε 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: