Share this:

Η ώρα εν μετά τες έξι το δείλις… Σκοτεινιάζει γρήορα πκιον τζιαι ώστε να μπει κάποιος σπίτιν εν νύχτα πόξω.

Είμαι σκοτωμένος γιατί η μέρα ήταν εντατική τζιαι το πρόγραμμαν μου γεμάτον. Πάλαι έδωκα μες την κίνησην. Είναι να απορείς κατά πόσον μες στες στράτες κυκλοφορούν επίσης κουρασμένοι εργαζόμενοι που επιστρέφουν στο σπίτι ή ο κάθε αντικοινωνικός κουρούπεττος που την βρίσκει να πιάνει το τιμόνιν τζιαι να βάλλει στοίχημαν με τον εαυτόν του πως να παραβιάσει με τους πιο ευφάνταστους τρόπους τον ΚΟΚ τζιαι πως να αγνοήσει τους στοιχειώδεις κανόνες αβρότητας που μας κρατούν πολιτισμένους σαν κοινωνία τζιαι μας εμποδίζουν να αυτοδικούμεν. Μισή ώρα για να πάω μιαν απόστασην που κάμνω την νύχταν μέσα σε 7 λεπτά. ΕΛΕΟΣ! ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΣΩ!

Φτάνω σπίτιν. Μέσα στο ασσανσέρ σκέφτουμαι πως ο γιακκάς του πουκαμίσου βρωμά δρώμαν νεκατωμένον με αποσμητικόν. Πίνγκ! 1ος όροφος (ναί είμαι τόσο πτώμα). Ποκλειδώνω την πόρταν τζιαι μπαίνω σπίτιν.

Ξαφνικά τζι αναπάντεχα μια πολλά γνώριμη τζιαι οικεία μυρωδκιά κάμνει τα ρουθούνια μου αννοίξουν τζιαι να κορτώσουν. Μυρίζει φρεσκοψημένα πισκόττα με κομματούθκια σιοκολάτας. Εν πάς τον πάγκον τζιαι κρυανίσκουν. Η κοκόνα εν χασιμιά. Αλόπως έψησεν τα τζιαι έφηεν. Τζίζω τους τζι εν βραστούθκια.

‘Έκαμεν μου πισκόττα τζι έφυεν”, λαλώ του νού μου. Η κοκόνα ΜΟΥ, έκαμεν ΜΟΥ πισκόττα τζι έφυεν. Όποτε κάμνει έτσι, το διαμέρισμαν μυρίζει σπίτιν. Δοκιμάζω έναν, η γεύση εν καλή αλλά τα πισκόττα εν νάκκον ξερά τζιαι σκλερά διότι δεν έχουν υγρασίαν. Who gives a fuck? Δόντια έχω.

Η κοκόνα έκαμεν πισκόττα τζιαι εμύρισεν το σπίτιν. Τώρα που θάρτει σπίτιν θα την αγκαλιάσω ώστε να τσακρίσει ο σπόνδυλος της, θα την σηκώσω τζιαι να την στριφογυρίσω μέχρι να σούζει τα πόδκια της τζιαι να με παρακαλά να την κάτσω κάτω.

Κοκόνα, ανάθθεμαν την κούραση. Εκέρτισεν το λαχείον σου πόψε…