Επαρπάτησα κάτω στην Χώραν σήμερα, τζιαι έδωκεν μου ο ήλιος τζι έκατσα. Επήα κάτω στην Χώρα για να κάμω κάτι κουτσοδούλια στο σπίτιν στον Ταχτακαλάν. Επειδή δεν εβιάζουμουν, έκαμα την δουλειάν μου τζι έπια την στράταν. Αριστερά μου η Αγιά Σοφκιά τζιαι κάτι γερασμένες φοινιτζιές.

Που τον Ταχτακαλάν επήα στην Χρυσαλινιώτισσαν τζιαι ήυρα τον φίλον μου τον Σίμο. Εξαπόλυσεν τον τόρνον τζιαι έκαμεν μου καφέ. Μετά έπια τα καντούνια τζιαι τα καντουνάκια τζιαι εχάθηκα μες τα στενοσόκκακα. Κρίμας τα τούτα τα σπίθκια που τα αφήσαν στην τύχη τους να μαραζώνουν δίπλα που τα εκτρώματα της δεκαετίας του εβδομήντα τζιαι του εξήντα. Μια γιαγιούλα επροσπέρασεν με σσυφτή με μιαν τσέντα χόρτα.

Πριν το άννοιμαν του Κολοκάση ήβρα έναν καφενείον τζιαμαί που τέμνεται η οδός Αγίου Αντωνίου με την Ξάνθης Ξενιέρου. Έκατσα τζι επαράντζιλα καφέν. Ο καφετζής είσιεν όρεξην για κουβένταν. Εσυστήθηκεν μου ως Αντρέας. Πόθθεν είσαι κοπέλλιν; ερωτησεν με. Είπα του.
Ο πατέρας σου πόθθεν ένει;
Παλαιχώρι.
Φτάνουμεν συντοπίτες.
Είσαι τζι εσού Παλαίχωρος;
Που τον Άϊ Θεόδωρον του Αγρού.
Α! Που τα προάστια δηλαδή! Αστείεψα τον.
Ίντα δουλειάν κάμνει;
Εν συνταξιούχος. Εδούλεφκεν στα Θρι Φάϊβ.
Εδούλεφκα τζιαι γιω στα Θρι Φάϊβ. Μα πε μου, ο πατέρας σου εν ο Τάδε ο Εοκαβητατζής; Εβαλεν πάνω τζι εθκιώξαν μας που την δουλειά.
Όϊ, εμέναν ο πατέρας μου εν ο Παπά Φιρφιρής.
Μα είσαι γιός του Παπά Φιρφιρή; Θυμούμαι τον πατέρα σου, ένας κοντός παστός, πολλά αγαθόν πλάσμαν. Να του πάρεις σιαιρετισμούς που τον Αντρέα.
Να του πάρω κύριε Αντρέα.
-Καφετζιήηη! Έναν μέτριο.. φωνάζει κάποιος θαμώνας.
-Πιέ τον καφέ σου που λλόου μου γιέ μου, λαλεί ο Αντρέας τζιαι επιστρέφει στους πελάτες του τζι αφήνει με να θκιαβάσω την εφημερίδα μου.

Δίπλα μου θκυό γέροι παίζουν ττάβλι. Κάθουμαι τζιαι παρακολουθώ. Ο ένας ο γέρος εκοψεν πολλά πίσω τζιαι περιπαίζει τον ο άλλος. -Βάλε παπούτσια αθλητικά τζιαι βούρα…πειράζω τζι εγιώ για να μπώ στην κουβέντα.
Ο ένας ο γέρος εφύρτηκεν του γέλιου. -Επήραν σε πρέφαν τζιο κόσμος ρέ Νικολή! λαλεί του γέρου του άλλου.
-Εσέναν πκιερώνουν σε τζιαι νεκατώνεσαι; Αστιεύκεται με παράπονο ο άλλος ο γέρος.
Ποσιαιρετώ τους τζιαι ξαναπιάννω την στράτα.

Φκαίνω που το άννοιμαν του Κολοκάσι τζιαι παρπατώ προς το Όχι, μετά την πλατεία Ελευθερίας τζιαι μετά το άγαλμα. Σκέφτουμαι τες γενιές πας τις γενιές αθρώπων που αναγιωθήκαν μες τα τοίχη. Έρωτες, αγάπες, βία, απογοητεύσεις, θάνατο. Τζιαι η ζωή συνεχίζεται.
Φτάνω στο Άγαλμαν. Μια ταπέλλα, μακκαβάς με μαρκαδόρο, γράφει “ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΚΑΜΠΟΣ 11:30″ . Φτάνει το λεωφορείο που τους Αγιούς Τριμυθιάς.
Θυμούμαι που ήμουν λύκειον τζιαι ενεκατώθηκα με μιαν μιτσιάν που τζικάτω. Έρκουμουν τζι εβρεθούμαστεν στο άγαλμαν. Τα ίδια τζιαι σήμερα. Δεν άλλαξεν τίποτε.
Στο άγαλμαν ερκούμασταν με την στετέ μου που το χωρκό για να ψουμνίσουμεν που το πατάριν τζιαι τα καταστήματα της Λήδρας τζιαι της Ονασαγόρου. Μετά γραμμήν πίσω. Οι γέροι μες το λεωφορείο να τζοιμούνται πάνω τους για να βήχουν τζιαι να ρέχχουν μες το μαντήλι τους. Αξιούριστοι, με τον οδηγό να καπνίζει ασταμάτητα τζιαι το κίαρ ποξ να κάμνει κρρρρ κρρρρ κάθε που άλλασεν ταχύτηταν.
Βάλλω μιαν φωνή.

Κυρία Στέλλα, έναν σκέττον!
-Έφτασεν, πολοάται μια φωνή που μέσα.
Η γωνιά του μμαθκιού μου έπιασεν μιαν τρεμιθθόπιτταν. Έσιει χρόνια να φάω. Ώστε να μου φέρει τον καφέν η κυρία Στέλλα, ερουκάνισα την τζι επήεν.

Ρουφώ τον καφέ μου. Ένας κάττος προσπαθεί μάταια να πιάσει έναν πεζούνιν. Οι οδηγοί των λεωφορείων κάθουνται μες το σσιός τζιαι καπνίζουν τζιαι χαμογελούν στες κορούδες τζιαι στες τουρίστριες.

Επαρπάτησα κάτω στην Χώραν σήμερα, τζιαι έδωκεν μου ο ήλιος τζι έκατσα.